Ik heb een vriend. Jawel. Als de stilte valt in huis. Als iedereen op stap is. Dan roept hij me plots toe van 'ik ben jouw vriend'. Of van 'knuffel mij'. Of zelfs van 'ik hou van jou'. Wat hij bedoelt met 'groene hand' of 'blauw oor', daar ben ik nog niet achter.

Thuisblijfmams, zo noem ik mezelf als iemand me vraagt wat ik doe. Aan 'huisvrouw' kleeft een negatief imago, me dunkt. Ook al is het niet zo, toch doet het woord me denken aan gebloemde schorten, ramen die élke donderdag gepoetst worden, de stoep die elke vrijdag nadat de vuilkar is geweest geveegd en geschuurd wordt, garages die naar javel ruiken en puddinkskes met vél en speculaas. Is het daarom dat de nieuwe generatie huisvrouwen liever thuisblijfmoedert? Waarmee we willen zeggen dat we wel thuis zijn voor onze kinderen maar dat er niet zo nodig wekelijks geschuurd moet worden? Dat we genieten van de flexibiliteit (dat is, dat we thuis zijn als één van de koters ziek is)? We lezen De Morgen en de Knack om mee te zijn met de actualiteit maar evengoed de Libelle om het beste vleesbroodje te kunnen maken.  En dat we zowel stiekem dromen van Christophe Deborsu als een oogje hebben op Toby? Dat we niet de supermama's zijn die elke woensdag het ene kind naar de muziekles racen en het andere naar de balletles? Maar dat we op diezelfde woensdagmiddag eerst zelf onze pannekoekjes bakken en daarna lekker met de kinders in de zetel kruipen om naar Sjakie en de chocoladefabriek te kijken? We zitten niet in de ouderraad maar willen best wel 'ns gaan helpen op school met appeltjes schillen. Als ik het zo bekijk, denk ik dat mijn oma haar tijd ver vooruit was. Een thuisblijfmams avant-la-lettre.

Af en toe valt er ook écht wat te beleven in het leven van de huisvrouw. Vanavond met twee hongerige meiden thuisgekomen van een vergeefse schoenenzoektocht en opgewacht door een grote, harige spin in de keuken. Papa zou nog enkele uren uithuizig zijn dus wat was de oplossing? Wachten in de woonkamer terwijl we met zijn drieën angstvallig het gevaarte in de gaten houden, watching every move it makes? 

Opgelet, ik heb zeker geen fobie. Maar was me dat een lelijkerd, zeg. Zelden zulks ondier gezien. Met groot achterlijf, lange, lange, harige poten...

De meiden hun buikjes rammelden en met grote, angstige ogen keken Charlotte en Hannelore me aan. Mama, doe iets.

Met een insectenspuit dan maar eerst het beest een beetje slaapdronken gemaakt, met een ferme tik de grond opgegooid en tot twintigmaal toe met de hak van mijn schoen erop getrapt. Ik weet het, ik weet het, maar angst is nu eenmaal iets irrationeels.

Blij toe, want papa blijkt op de trein in de verkeerde richting te zitten en zal dus nog later thuis zijn.  Ach, wat een huisvrouw lijden kan.

Twee dagen geveld geweest door griep. Dat is nu het enige nadeel aan thuisblijfmama zijn. Kan je 's morgens niet even naar je baas bellen en zeggen 'ik kom vandaag niet.' Maar we hebben het gered. Dankzij schoonouders en manlief.

Twee dagen niet buitengeweest. Dus nu zit ik dubbel en dik te genieten van de buitenlucht. De populieren achter ons hebben hun ritselende, ruisende blaadjes terug. Dat is een geluid dat ik nooit meer zal kunnen missen. Als je je ogen sluit zit je net aan zee. 

Twee nieuwe aanwinsten in de vriendenkring: Elisabeth op 18 april geboren en Sebastien Felix (Engelstalig) op 29 april.

Het zonneke schijnt, de vogelkes fluiten, de meiden spelen samen in de zandbak (Charlotte dromerig naar voorbijvliegend eenden aan het kijken, Hannelore helemaal vies van met water en zand taartjes te bakken).Vandaag kan ik me echt niks mooiers inbeelden dan thuisblijfmama te zijn.

Wat een luxe: dat ik niet in een airconditioned bureau zit (zal ik deze zomer nog wel spijt van krijgen) maar bovenal dat mijn meiden niet in de opvang zitten maar lekker thuis in hun eigen zandbakje.

Zelfs de verbouwende buurman doet er vandaag het zwijgen toe. Het vogelconcert is overweldigend. (Hannelore gooit er ook nog een huilbui tussen, grote zus heeft zand op haar hoofd gegooid).

Gisteren geweldig kinderboekje gekocht met bovenstaande titel. Hoe verzinnen ze het.

Mama is altijd druk, druk, druk. Op een dag heeft ze toch tijd voor een kopje koffie. Net als ze neerzit en haar eerste slokje wil nemen, vindt ze een mannetje in haar kopje...

Aanbod gekregen om beetje van thuis te werken. Ik heb meteen toegehapt want zo een aanbod krijg je geen twee maal, me dunkt.

En toch, nu had ik net een goed evenwicht gevonden... Alle puzzelstukjes waren op hun plaats gevallen. Het leven gaat nu een heel natuurlijk gangetje. Mijn eigen ritme.

Het zal terug een beetje zoeken worden.

En toch, het blijft an offer you can't refuse.

Niet alleen de kinderen gunnen mij geen momentje om 'ns de krant te lezen. Ook ons Muisje steekt er graag een stokje voor.

Na veel vijven en zessen dan toch de knoop doorgehakt. Vanaf heden ben ik thuisblijfmama ipv working mum. En het bevalt me! Wie had dat ooit gedacht. Die studerende feministe die zich nooit of te nimmer zou binden aan één man laat staan aan kids zou beginnen. Nee, carrière ging ze maken en over lijken zou ze gaan.

Hier zit ik nu. Thuis. En nog nooit ben ik zo gelukkig geweest. Zoals mijn twee meisjes 's ochtends bij me in bed hun flesje drinken. Of samen op een bankje gebiologeerd naar Bumba kijken. Of voor de zoveelste keer mekaar de hersens proberen in te slaan.  Alledrie met rode neuzen de meeuwen voeren bij een ondergaand herfstzonnetje. Zelf kerstballen maken met papier-maché. Aan de schoolpoort kletsen met de juf.

De bedrijfsauto heb ik zonder spijt afgegeven. De files mis ik allerminst. Boodschappen doen moet nu wat vaker en duurt ook wat langer te voet maar tijd heb ik nu toch in overvloed. En de meiden vinden dat wandelingetje maar wat fijn. Met de laarsjes in de plassen stampen staat met stip op één.

En manlief? Die geniet, hoor! Vooral nu mijn liefde voor hem vooral in kookkunst wordt uitgedrukt. Onder koken verstond ik vroeger de culinaire hoogstandjes voor ons bezoek in het weekend. En in de week was het diepvriespizza, vol-au-vent uit bokalen of gehaktballekes van delhaize. Wist je dat ik nog nooit zelf koninginnehapje had gemaakt of ballekes in tomatensaus? Belachelijk! Wie noemt zichzelf nu een goede kok als je nog niet eens een consommé kan maken...

De weinige momenten dat ik me druk maak (als de meiden elkaar weer 'ns aflossen in eindeloos gehuil, gejammer of gehang) denk ik aan het kantoor waar ik anders had gezeten. En op slag ben ik weer vrolijk. Als ik voor de zoveelste keer die dag zuchtend de koekkruimels bij elkaar veeg, met dichtgenepen neus een potje met inhoud in het toilet uitkieper of de x-ste vaas red van de ondergang,k zet ik de radio aan en luister naar de files waar ik heerlijk niet in zit.

Met alle ramen en deuren open sta ik te dweilen. Laat de herfstwind en lage zon maar binnen! Het heeft iets lekker zen. Een leeg hoofd en een vol hart.