Wij heffen het glas op 2010!

Vier verjaardagsfeesten, twee vrijgezellenuitstapjes, twee trouwfeesten en evenzoveel katers, twee ouderavonden, één zoektocht, één Flandriatocht, één jaarmarkt, één kermis en dat allemaal in één maand tijd. Het is eventjes genoeg geweest. Manlief en ik vallen in slaap waar we staan. Veel nachtrust gemist maar veel nieuwe kennissen rijker. En de kinderen zijn telkens voorbeeldig geweest. We kunnen ermee buiten komen, met die van ons.

Kind 2 gaat trouwen. Met groten Adam dan nog wel. In het koninklijk paleis. En iedereen die braaf is mag komen. Ook die grijze auto die daarnet zo lief was te stoppen aan het zebrapad. En die zwarte pickup en die rode mini en... Iedereen zal door het dolle heen zijn en lachen en zwaaien. Er zal snoep zijn à volonté. En wel 5 springkastelen. Het bruidspaar zal in een koets zitten getrokken door wel 20 paarden. Iedereen mag zijn lievelingsknuffel meebrengen. En mama gaat duizenden pannekoeken bakken. Er zullen draaimolens staan met vliegtuigjes en de genodigden kunnen zich tegoed doen aan smoutebollen en chocoladebroodjes. En ketchup zal er zijn. En lekstokken. En kauwgom. De lucht kleurt roze van de honderden flamingo's die overvliegen. Onder de genodigden tellen we Lucky Luke met Jolly Jumper, de Daltons alsook Toby van Mega Mindy en de hoofdrollen uit Cars.

En toen moest mama plots aan die brave huisvrouw denken, Magda Van Damme uit het Leugenpaleis. Alleen de klapsigaren ontbreken nog. Maar daar zal opa wel voor zorgen ;-)

Een jaartje geleden kondigde mijn beste vriendinnetje aan dat ze zou gaan trouwen. En met heel mijn hart stond ik daarachter. Soms ga je naar trouwfeesten waar je al op voorhand voelt dat dit nooit goed kan aflopen. Maar bij dit koppel, voelt het helemaal juist. Als je voelt dat je niks liever wil dan samen oud worden, dan klopt het plaatje. Geen angst, geen reserves, geen afstand. Als je dat voelt op een huwelijksfeest, dan vloeien de traantjes.

Het was een sprookjeshuwelijk. Ik durf te denken dat alle genodigden en de trouwers zelf zich vandaag een beetje leeg voelen na zoveel moois. Heimwee dat het al voorbij is. Een heel jaar hebben we met heel velen ernaar toe geleefd. Mijn dochters niet in het minst. En nu... nu is het voorbij. Het feest althans. Charlotte is bijna zes en ik hoop dat zij dit feest al gaat meedragen in haar herinneringen.

De kinderen waren voorbeeldig. Hannelore het perfecte bruidsmeisje, Charlotte de grote zus die zich over de kleintjes ontfermde. Ze hebben de dansvloer ingeweid, ons klein Jowanneke heeft alle vrouwenharten veroverd, ze hebben voor het eerst alledrie mogen opblijven zo lang ze wilden en ze haalden middernacht net. Met zijn drietjes hebben ze dan in de tent geslapen en ook dat ging allemaal heel voorbeeldig. Ik ben ontzettend trots op mijn mooie, mooie gezinnetje. Ik heb genoten als nooit tevoren.

Een mooi begin van deze vakantie.

Nu al een jaar of zes ga ik in de speelgoedwinkel recht naar het roze spul. Vandaag moest er voor het eerst een pakje voor een jongen van zes gekocht worden. Zo een echte jongen, die houdt van Spider- en Action Man enzo. Die houdt van Nintendo spelletjes en altijd loopt te schieten. De moed zakte me in de schoenen, daar tussen de rekken. Ik voelde me verloren, helemaal niet op mijn plaats. Veel zwart spul, veel pieuwers om Hannelore te citeren. Een Action Man met een gemeen uitziende hond aan een nog veel gemenere ketting. Geweren het ene al groter dan het andere. Battle dresses, Wolverine klauwen, boksballen, messen, zwaarden...

Gelukkig is er binnenkort ook een andere jongen die zes wordt. En als ik hem een béétje ken, zal ie blij zijn met het kookboek en het boek van Vos en haas dat ik voor hem kocht. Volgens mij is hij de échte man van de twee.

... de meter van Hannelore dus, trouwt morgen. Het doet me denken aan al die jaren geleden. Toen was ik zo oud als mijn oudste dochter nu. Zij bijna zes, ik net zes. Het was mijn meter die trouwde en ik weet het nog als was het gisteren. De avond voor de grote dag, vlinders in mijn buik. Een onweer woedde over Vlaanderen en ik stond panische angsten uit dat het hele feest in het water zou vallen. Kon niet slapen. En zo zit ik hier nu met mijn dochter. Opgewonden is ze, een tikje zenuwachtig. Van slapen komt niks.

Strakjes trek ik me terug, met een glaasje wijn de badkamer in. Wassen, vijlen, lakken, smeren... Mijn beste vriendinnetje trouwt. En dat doet me iets.

Het kleintje wordt 1 vandaag...

Ik ben er een beetje laat mee maar ook hier hebben we moederdag gevierd. Het viel dit jaar plus minus samen met verjaardag van manlief dus hebben we ons uitgebreid getrakteerd op lekker eten en geestverrijkende dranken. Zonder kindjes. De kleine zavel is een Antwerps geheimpje. Dus ssst, niet verder vertellen. Subliem lekker eten. Het torentje van kingcrab bracht mij naar culinaire hoogten. We dronken er een limited edition van brouwerij De Coninck bij. En bij het nagerecht stond toch wel mijn favoriete dessertwijntje op de kaart. Bij de Montecristo blijven de suikerkristallen op je lippen plakken waarna je de rest van de avond verleidelijk af en toe met je tong langs je lippen streelt om af te sluiten met een letterlijk zoete zoen. En letterlijk is in deze context ook écht letterlijk. Verder stond ook de no nonsense aanpak me aan: perfecte keuken zonder blasé publiek en zonder stijf gedoe. Wandel hier binnen op je Birckenstocks of in bermuda, het kan allemaal. Voor herhaling vatbaar maar toch even wachten tot onze portemonnée terug wat gevuld geraakt...

Wat kreeg mama voor haar moederkesdag? Een totaal nutteloos cadeau. En dat is een compliment. Geen mixer, geen kruimeldief, geen messenset. Het werd een Nintendo DS! Nu trek ik me geregeld terug voor een brain check en voel mij dan even sexy en aantrekkelijk als Nicole Kidman. Dus, Manlief, schoon cadeau!

Wat als wij ooit de lotto winnen? Manlief en ik samen dromen van een vakantiehuisje in de Ardennen, manlief van een ferme oldtimer of sportwagen, als het maar 4 wielen heeft, ik van levenslang studeren, de kinderen van een zwembad... Sinds gisteren is er nog een droom bijgekomen. Na een bezoekje aan de Affordable Arts Fair bleek dat wat affordable is voor de ene dat toch niet helemaal is voor de andere. En wij zijn beginnen dromen. Van een huis vol kunst. Even twijfelden we want kunst is toch een goede belegging niet? Beter dan aandelen in elk geval. Maar ach, we zijn nog jong en dromen is leuk dus laten we het nog maar even zo.

Ons uitstapje naar Tour & Taxis viel samen met Valentijn én met twee uit-logeren-zijnde dochters. Kunst, snelle beet in een Brusselse bruine kroeg en daarna nog naar stand-upper Youssef El Mousaoui (sorry, Youssef maar die naam is écht wel moeilijk), de eerste Vlaams-Marokkaanse komiek. Dat alles overgoten met te veel schuimwijn (of nee, het was Martini Brut). Tof.

En vandaag had iedereen hier een kater. Samen met de dochters heb ik mijn roes uitgeslapen op de zetel. Zij moesten blijkbaar ook bekomen van hun oma-logeerpartij.

Zo'n valentijntjes mogen er nog komen. Het hoeft niet altijd een romantisch diner in een chique restaurant te zijn, een doos pralines of een bos bloemen. Met een Youssef ben ik ook blij!

Voor school moet ik een sterkte-zwakte analyse maken van mezelf. Kwestie van uit te zoeken waar ik mijn stage moet gaan doen. Om een beetje op het juiste spoor te raken, zat ik vandaag op internet allerlei persoonlijkheidstesten in te vullen. Allemaal gebaseerd op de Jungiaanse categorieën: introvert, denkend, voelend en waarnemend. Vroeger scoorde ik steevast 'zeer introvert' terwijl ik mezelf toch eigenlijk wel extravert vind. Zo heb ik voor niemand geheimen, knoop ik makkelijk gesprekken aan met vreemden, voel ik me misschien niet zo in mijn sas als ik in het middelpunt van de belangstelling sta maar ben ik wel degelijk dol op feestjes...

Dat persoonlijkheidstests een momentopname zijn, dat wist ik al en dat bleek ook vandaag. Want... ik scoorde behoorlijk extravert! Daarnet in bad - met de verzorgingsproductjes die in een pakje onder de kerstboom zaten - toch even bij stilgestaan. Ja, ik moet toegeven, ik ben écht wel extravert en sociaal. Ik neem namelijk, in tegenstelling tot velen, met een zwaar gemoed afscheid van de feestdagen.

Sinds ik huisvrouw ben, zijn de zondagavondblues me vreemd maar vandaag heb ik er stevig last van. De kerstvakantie is mijn hoogtepunt van het jaar. En daarna val ik in een zwart gat. Tot ik ergens half augustus plots een kerstdeuntje in mijn hoofd krijg en al 'ns begin te denken wat we met oudjaar eigenlijk gaan doen. En of ik geen spetterend verjaardagsfeestje ga geven in december. Wie we wat cadeau zullen geven... Vanaf dan gaat het bergop met mij. In augustus is de jongste telg  jarig, in september de oudste. Dan is het uitkijken naar de eerste koude-neuzenwandeling gevolgd door warme choco. Sinterklaas, mijn eigen verjaardag, en dan... ja, ja, de kerstvakantie.

Familie, vrienden, kaartjes sturen, kaartjes krijgen, pakjes kopen, kerstballen knutselen, het hele land behangen met lichtjes. Zelfs die afschuwelijke kerstmannen die aan elk ander huis hangen neem ik er bij. En nu... nu is die hele hysterie weer een jaartje voorbij. Geen melige ballads op de radio meer (en nee, ik ga hem niet speciaal daarvoor op Radio2 afstemmen), geen overdaad aan familiefilms op TV, geen over-en-weer gemail van wie welk feest waar organiseert.

Mijn enige troost zijn uitnodigingen, voor geboortes, doopfeesten, trouwfeesten, fuiven voor wie 20, 30, 40, 50, 60 of 70 wordt, housewarmings, jubileums, ... The more, the merrier.

Het is niet om te stoefen maar het klinkt zo poëtisch...

Vooraf een winters soepje van knolselder en schorseneren. Daarna een slaatje van aardappeltjes, knolselder, prinsesseboontjes en knapperige appeltjes, een stukje gerookte forel en carpaccio van sint-jakobsvruchtjes aangevuld met een bolletje geslagen zure room. Als hoofdgerecht pangasusfilet op een pureetje van pompoen, overgoten met een yoghurtsausje, slaatje van raapjes en een pikant krokantje van pijnboompitten en gesmolten kaas. Als toetje een tiramisu met bosbessen en koekjes gedrenkt in gemberlikeur. Vanmorgen nog afgesloten met een appeltaartje op een briochebodempje. Dat alles tot stand gebracht in samenwerking met een bijzonder fijn gezelschap.

How can you not love this!

Er is gepoetst, gewassen, verlucht, gekookt, gesneden, gehakt, gebakken en gestoomd. Het huis blinkt, de glazen schitteren, de kaarsjes wachten om aangestoken te worden.  En nu... is er stilte voor de storm. Het feestgedruis kan straks beginnen. Iedereen maakt zich klaar. Genietend van de stilte, een beetje spanning in de buik en vooral heel veel voorpret.

Dit is mijn favoriete moment. Alles onder controle, we hebben het weer geklaard. Ik wil altijd een beetje te vroeg klaar zijn. Alleen maar om ten volle van dit ogenblik te genieten.

Happy birthday to me, happy birthday toooo meeee! 20u45. Kindjes in bed, manlief op de zetel aan het snurken... Zo ziet het leven van de 33-jarige er dus uit. Soit, man en kinders zijn uitgeput van uitgebreid mama-vieren. Totally forgiven. En elk jaartje dat erbij komt is een geschenkje. Ik ben niet van het type dat niet graag verjaart. Vieren moeten we, elk rimpeltje, elke grijze haar is een zegen. Ik heb ze dubbel en dik verdiend. Ben trots op een vetrolletje hier en een kraaienpootje daar. Eindelijk ben ik een vrouw en niet langer een opgeschoten puber. Mijn lijf draagt littekens, waaraan ik mijn kinderen te danken heb. Een rijkere, gelukkigere jarige is moeilijk te vinden. Een man en twee prachtige dochters. Wie wil daar nu niet de jaartjes voor optellen.

Anyway,

beauty and wisdom are not about counting the years, but about making the years count.

Ik ben zo geen vrouwtje-vrouw, geen meisje-meisje. Zo houd ik maar een heel klein beetje van shoppen. Geef ik geen fortuinen uit aan kledij. Er hangt geen bling-bling aan mijn lijf. Make-up met mate. Schoenen moeten vooral praktisch zijn. Zwart is het ideale kleur voor mijn vestimentair textiel. Kwestie dat je daar geen kinderspuug of chocoladehandafdrukjes op ziet. Geen Delvaux-handtassen. Of was het nu Hermes? Wel grote stevige katoenen tassen want daar kunnen zowel portefeuille, telefoon, pampers, snoetenpoetsers, lolly's, vitabissen, druivensuiker, een paraplu en een voorleesboek van Kikker in.

Maar once in a lifetime kom je ze tegen. De ideale schoen. De perfecte schoen. Liefde op het eerste gezicht. Gewoon, stoemelings tegengekomen. Bij Spullenhulp, godbetert. Net mijn maat. Da's gewoon voorbestemd. Een zonnige vrijdagmiddag, na een bezoek aan de kleurenconsulente (cadeau van Oma Moetje, waarvoor dank) op zoek naar rode accessoires. Want 's avonds trouwfeest in het verschiet en om te stralen moest ik van de dame met verstand van kleuren op zoek naar rood. De schitterende Antwerpse bij Spullenhulp viste ze meteen al op.

Voorbestemd. Ik zeg het u. Twee maten te klein. Dus ik ging ze niet passen. Maar met die lange punt, misschien, misschien, een sprankeltje hoop. Ze pasten! Nipt, maar het ging! En ach, een trouwfeest, eerst even pronken op de receptie, dan lang aan tafel zitten en dan op blote voeten op de dansvloer. Maar nee hoor, tot drie uur 's ochtends heb ik gefeest en gedanst. Met de beste schoenen aan mijn voeten. I think this is the beginning of a beautiful friendship.

Alweer een fijne familiebijeenkomst waar de wijn overvloedig vloeide, het warm vertoeven was en de worstjes als vanouds heerlijk smaakten... Nadien trokken manlief en ik naar een restaurant waar men californian inspired cuisine serveerde. Een fijne ervaring, mag ik wel zeggen. Wat californian inspired wilde zeggen was even afwachten maar het bleek al snel heel fun te zijn. Gastheer van de avond was een doodgewone vlaming met een flinke knipoog. De gastvrouw (zaakvoerder en vrouw van de chef-kok) een authentieke californische.  Ze doorspekte haar beschrijvingen van de wijnen met veel wows en fun. Crazy kwam er ook nog aan te pas bij een californische Riesling die door mij zeer gesmaakt werd. Manlief vond hem iets minder. Het was een specialleke in elk geval. Niet voor ieders meug en dus best wel crazy te noemen.

Het eten was wat mijn oma petite cuisine noemde. Kleine beetjes dus. Maar oh zo heerlijk: spannende combinaties. Kokos met volkorenbrood en bloedappelsien, californische oester met gember (hoe veel beter dan een noordzee oester valt gewoon niet te beschrijven) en daarna laat mijn geheugen me in de steek. Was het de wijn of waren het de poëtische beschrijvingen van al wat we daarna nog kregen? Blijven nog het meeste hangen: een bevroren snoepje bij de koffie met een smaak ergens tussen kumquat en mandarijn en bij het dessert een schuimpje van granny smith en verschillende soorten pepers, een echt opkikkertje... En die crazy californische witte, die vergeet ik alvast nooit meer. Echt wow!

En nu maar hopen dat oma mijn dochters overleefd heeft.

Wij zien 2008 alvast door een roze bril!

U ook?

Beste wensen van ons allevier...

Het jaarlijkse grote feest voor de verjarende meiden zit er weer op. Dit jaar hebben we het aantal beperkt gehouden: geen fuif of barbecue maar een simpel familiefeestje, heel traditioneel met koffie en taart in de namiddag en een koude plat in de vroege avond. Dat zijn de beste tijden van mijn leven, een huis vol met mensen, samen lekker eten en drinken. Meer moet dat niet zijn.

De jarigen waren in opperbeste stemming en dolgelukkig met hun pakjes. Hannelore is naar bed gegaan mét haar boekentas en haar badeendjes... En Charlotte? Die is met oma moetje en opa sigaar (tja, die namen heeft Charlotte zelf gekozen) naar Spa vertrokken op wellness traktatie... Maar ik heb ook een pakje gekregen: een hele mand vol met vers groenten, sla, tomaatjes, wortelen, prei... allemaal recht uit de tuin.

Hannelore en ik genieten van de stilte. Met zijn tweetjes in bad, samen een ijsje eten, gekke bekken trekken...

Woensdag en donderdag maken we dat wel weer goed. Net als vorige week komt dan een klasgenootje van Charlotte spelen. Liefst van al lopen ze gillend door het huis. Arme buren, denk ik vaak. Iemand zei me 'ns 'het enige wat die meisjes nog mankeren, zijn vleugeltjes...' En zo is het ook wel een beetje. Fladderende vlindertjes, dikke cherubijntjes of spitse elfjes, het heeft er allemaal wel wat van.

Schoon, toch, het leven als je bijna 4 bent met de school in het vooruitzicht maar nog even lekker vakantie. Lekker thuis bij mama, pannekoeken bakken en springen in de zetel.

Ik voeg nog een foto bij van een uninvited guest: Dimitri (zo hebben we hem gedoopt), het was fijn u erbij te hebben...

En voila, hier onze kerstwensen! Aan iedereen evenveel pret gewenst als deze twee dames!

 

Niet gedacht dat ik daar ooit last van zou hebben maar nu is het dus zover. Mijn eigen schuld, hoor. Wie haalt het ook in godsnaam in zijn hoofd alles zelf te willen maken. Zit ik hier te vloeken tegen een haperende computermuis omdat die me verhindert mijn eigengemaakte kerstkaarten tijdig de deur uit te krijgen. Volgend jaar misschien toch maar ietsje vroeger beginnen...