Het is een beetje een vroeg maar wel een perfect verjaardagscadeau. Een schort met een tekst mij op het lijf geschreven:

"Briljant filosoferend

over het leven liet ik

de aardappels verbranden.

Een onmiskenbaar bewijs

van emancipatie."

Hanny Michaëlis

Zonder het te weten nog wel een overpeinzing van één mijner favoriete dichteressen. Of hoe sommige mensen je wel écht heel goed kennen. Alsof iemand recht in mijn hoofd en in mijn leven heeft binnengekeken. Dank je, J.!

Er is er weer eentje bij, in onze vriendenkring. Een klein, klein manneke. Eentje waar op gewacht is, waar reikhalzend naar uitgekeken werd. Eentje uit liefde geboren. Eentje dat in een warm nest terecht komt. Met een mama en papa die altijd en onvoorwaardelijk graag zullen zien. Die hun best zullen doen om er een gelukkig mensje van te maken en het te geven wat het nodig heeft. Soms liggen alle kaarten juist. Ik denk, kleine L., dat jij met je gat in de boter gevallen bent. En jouw mama en papa met jou...

Vandaag gelezen in Wax, vrouwenbijlage van De Morgen: "Hoe een mens zich uitleeft aan tafel en aan het fornuis, zo gedraagt hij zich ook in relaties." En volgens Cathérine Ongenae is het leuk analogieën verzinnen: "Wie niet moeilijk doet over wat er op zijn bord ligt, is volgens mij ook niet veeleisend in zijn relaties, maar ook lui. Wie zeer kieskeurig is over de kwaliteit van de ingrediënten, legt ook in de liefde de lat hoog. Wie zich principieel aan bepaalde recepten houdt, is - welja - principieel. Wie iets lekkers tevoorschijn kan toveren op een kampvuurtje, is een avontuurlijke plantrekker." Maar ook het eten zelf, vertelt ons heel wat. "Hapt en slikt hij het weg? Laat hij het koud worden omdat hij niet kan stoppen met praten? Zit hij met een voldane grijns te genieten of begint hij te muggenziften? Wie er in de keuken niks van bakt maar zeer graag eet, is een plezier om te verwennen.(...) Maar een man die kan koken, kan zelf ook verwennen."

Toch maar even gepolst bij manlief. Volgens eigen zeggen kookt hij vooral graag omdat het iets is waar de ander van meegeniet. En eten mag voor hem heel zeker uitgebreid zijn. Mmmm, met mijn gat in de boter gevallen. Maar dat wist ik al.

Ik weet niet of u het gemerkt heeft maar vandaag heeft de tijd even stil gestaan. Zo rond half één. Toen ik met mijn jongste dochter in Het dagelijks brood aan het niet zo dagelijks brood zat. En rond twee uur nog eens. Toen we met zijn beiden in de brasserie van een ijsje likten. En dan rond drie uur. Toen ze in de tram op mijn schoot in slaap viel. Ik houd het nog even vast. Voor we weer in een versnelling schieten...

Mijn kindjes moeten nog zoveel leren in dit leven. Het is begonnen bij kind 1 met de lettertjes en de cijfertjes maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Er zijn andere dingen die het leven hen zal leren. Dat LDVD niet eeuwig blijft duren, bijvoorbeeld. Of dat het leven niet in zwart en wit te vatten valt. Dat vrienden komen en dat vrienden gaan. Dat op elk potje wel een dekseltje past, al moet de ene wat langer zoeken dan de ander. Dat het leven veel zoeken is en soms wat vinden. Dat de weg die je aflegt belangrijker is dan waar je uitkomt. Dat je moet geven en nemen en dat veel geven leuker is dan veel nemen. Dat geld niet belangrijk is maar soms wel handig. Dat je de pestkoppen die je in de lagere school het leven zuur maken, later helemaal vergeten bent. Dat je niet de wereld kan redden maar wel je best kan doen. Dat graag zien belangrijker is dan graag gezien worden. Dat je niet kan verwachten dat iedereen jou graag ziet. Dat loslaten soms beter is dan vasthouden. Dat aanvaarden een stuk van je geluk is. Dat je om gelukkig te zijn wat geluk moet hebben maar dat je dat ook deels zelf in de hand hebt. Dat het leven ups en downs kent en dat er achter elk dal wel weer een bergtop komt en dat de downs minder worden als je groter wordt.  Dat er heel wat is om voor te leven.

Ik zal nog wat tranen moeten drogen. Een erger en dieper verdriet dan bij een geschaafde elleboog. Waar geen pleister of moekeszalf tegen helpt. Ze moeten nog lesjes leren waar ik ze niet op kan voorbereiden. Geen twintig minuutjes per dag huiswerk maken om het onder de knie te krijgen. Ook ik moet loslaten en hopen dat alles goed komt.

Emotionele vrouwen, het hoeft echt geen probleem te zijn. Zo las ik net een heuglijk bericht in Knack: 'hoe hoger het emotionele quotiënt van een vrouw (gedefineerd als haar kwaliteiten in het inschatten van haar eigen emoties en die van anderen), hoe hoger het aantal orgasmes dat ze kan krijgen tijdens seksuele activiteit.' Ha!

Het was even schrikken vanmiddag. De telefoon ging: manlief en de dochters hadden een accident op de snelweg. Auto total loss, mijn liefsten allemaal ongedeerd. Iedereen is nu weer veilig thuis maar het is muis- en muisstil. Ik kan alleen maar ontzettend blij en dankbaar zijn. Het was close en toch hebben ze zelfs geen schrammetje. Wij hebben een hééél goeie engelbewaarder! Het plaatst alles meteen in een ander perspectief. Kleine pijntjes zijn helemaal vergeven en vergeten.

Ik schreef het vroeger al: je hoort het op de radio zo vaak. En we staan er niet meer bij stil. Maar het is toch elke keer iemands man of vrouw, iemands kind, iemands moeder of vader...

En als iemand een blauw knuffelpaardje ziet liggen langs de snelweg, dan is dat Paco, de lieveling van Hannelore.

Volgens De Morgen worden vrouwen steeds mooier. 'De reden van die gestage esthetische vooruitgang van het vrouwelijke geslacht zou daarin liggen dat mooie vrouwen meer kinderen krijgen dan hun minder aantrekkelijke zusters en dat een groter percentage van die kinderen ook meisjes zijn.' Satoshi Kanazawa, evolutionair psycholoog, ontdekte dat aantrekkelijke ouders veel vaker dochters krijgen dan gemiddeld.

Het mag een troost zijn voor al die keren dat ik in de spiegel kijk en niet houd van wat ik zie...

Op de valreep nog wat soldekes gedaan. Tijdens het kiezen en passen verbaas ik me altijd over zoveel maar vergeet het zodra ik buitenstap met de buit. Vandaag toch twee dingen onthouden.

Ten eerste, de lingerie waar sommige vrouwen mee naar het pashokje stappen tart alle verbeelding. Ik heb zin om hoofdschuddend ts, ts, ts te zeggen en de dames er attent op te maken dat die oranje strings er alleen maar hangen voor jongedames met anorexia en dat ze het echt niet moeten proberen. Vinden al die mannen dat dan zomaar ok? Oranje mini - zeg maar véél te klein - met cellulitis?

Ten tweede, als je een klein jurkje past, lukt 'aan' alsof het niks is. Maar bij 'uit' gaat het altijd mis. Alsof je tussen 'aan' en 'uit' plots 5 kilogrammen bent bijgekomen.

Manlief en ik hebben ons weer eens goed laten gaan. De meisjes aan zee met oma, babysit voor ons klein Jowanneke. Een lekker hapje in ons favoriete no nonsense restaurantje waar het eten altijd overvloedig is en na een tiental jaar ik mijzelf nog altijd op krek dezelfde schotel trakteer terwijl manlief zich telkens laat verrassen.

Daarna terrasje onder de sterrenhemel met een frisse bries in de haren en een glas bubbels in de hand. En toen... wilden we naar huis. Maar kan je dan een babysit verrassen door te vroeg thuis te zijn? Dus we wandelden archi-langzaam naar de auto en reden super-traag richting huis, slenterden nog een blokje in ons nieuw gemeenteke. En kwamen alsnog een ietsiepietsie te vroeg thuis.

Soit, we betaalden de babysit ruimschoots. En we zetten de avond verder in ons zwoele zomertuintje. Bij kaarslicht werd nog een eind weg gediscussieerd. Over hoe niet ja zeker niet hetzelfde is als nee. En nu doet mijn hoofd pijn. Maar de conclusie luidt: er is niemand ter wereld waarmee ik liever doorzak dan met manlief. Er zijn nog zekerheden.

Deze mama herademt. Na een lange, drukke examenreeks. Onze richting wordt grotendeels bevolkt door vrouwen. Het aantal mannelijke medestudenten kan je op één hand tellen. En wat hoor je dan na de examens? Een zucht van verlichting, want nu kan er weer gepoetst worden. Zelfs de meest perfectionistische en poetszieke mama's hebben de boel de boel gelaten om te studeren. Morgen staat Vlaanderen te blinken in het zonnetje, me dunkt.

Maar eerst genieten! Nu ja, genieten... Ik heb mezelf getrakteerd op een nieuwe bikini. Al jaren sleep ik me naar het zwembad in hetzelfde tenuetje en daar moest nu écht iets aan gedaan. Voor een dame van mijn leeftijd (néé, ik ben geen 25 meer) en met mijn nieuw verworven rondingetjes (jàà, op de verkeerde plaatsen) mag het al iets verhullender zijn en kon dat ouwe tienerondingetje niet meer door de beugel. En zo komt het dat ik me weer in boetiekjes waag waar verkoopsters grimlachend en meesmuilend beweren dat die bikinitopjes écht niet in A-cup te krijgen zijn. Ik bespeur zowaar medelijden in hun ogen. Of is het leedvermaak?

Eigenlijk kruip ik liever achter mijn bureautje...

In slaap vallen tijdens de langverwachte Catherine Tate Show (om 23u20 godbetert) om dan wakker te worden tijdens een docu over Nirvana. Het duurde even voor het tot me doordrong dat het niet meer hetzelfde programma was.

Hoe meer ik strijk, hoe groter de berg was wordt. In plaats van omgekeerd. Explain that to me!

Onze buurjongen vertrok vanmorgen gelijk met ons naar school. Hij bij zijn mama in de auto, wij te voet. Wie is er gewonnen? Wij! Tot grote vreugd van mijn competitieve dochters. En toen kwam ik terug. Te voet. Zijn mama met de auto. En wie is er gewonnen? Ik!

Te voet naar school is dus niet alleen

a) een goeie calorieverbrander

b) goed voor het milieu

maar ook

c) gewoon sneller.

Eerder schreef ik het hier al neer: groene vingers heb ik niet. Nochtans, wie me kent zou dat wel verwachten. Ik ben het doe-het-zelf type. Maak zelf kleertjes voor de kinderen, ben superhandig met haak-, brei- en gewone naald. Ik schilder en ik schrijf. Bak graag zelf mijn brood. Trek aardig mijn plan in de keuken.

Daarnaast ben ik in het diepst van mijn binnenste een groen meisje. Ik verfoei de auto en doe alles te voet of met de fiets. Kies voor bio. Kies voor gezond. Hou van en respecteer de natuur.

Dus waarom, oh waarom, wil dat maar niet lukken met die tuin. In mijn poging tot groententuin heeft enkel de waterkers het gehaald. Iets wat mijn dochter van 5 ook kan. Zelfs de radijsjes zijn mislukt. Er is één schamel exemplaar uit de tuin gekomen dat je min of meer geslaagd kan noemen. En die ene opeten is ook een beetje zielig, niet? Dus hier is ie:

Maar niet getreurd. Het opzet is alvast geslaagd: de kindjes weten nu dat radijsjes en waterkers niet in de winkel groeien maar in de tuin van iemand met groenere vingers dan hun mama.

Hoe komt het toch dat je als kind 's ochtends meteen klaar wakker bent, vol goesting om de dag te beginnen, of je nu veel geslapen hebt of niet, en dat je later je oh zo graag nog 'ns vijf minuutjes wil omdraaien, en nog 'ns vijf, zelfs als je een flinke nachtrust hebt gehad? Hoe komt het dat mijn Hannelorekes mondje 's morgens om zessen veel meer te vertellen heeft dan 's avonds om zevenen? En dat dat bij mij net omgekeerd is? Dat ik bij ochtenddauw maar langzaam op gang te trekken ben en bij zonsondergang dan weer niet te stoppen? Waar en wanneer in een mensenleven gebeurt die ommekeer?

Als we Klein Jowanneke* mogen geloven, is 35 worden worden alleen maar goed voor nostalgie. En voor een Citroën Berlingo, een schuld-saldoverzekering, verbouwperikelen en klein mannen. Verantwoordelijkheid, kortom. 't Is waar, de 35 naderend verlang je soms naar het onbezonnen tiener of twintiger zijn. Headbangen, smachten naar de eerste kus, ervan overtuigd zijn dat je gigantisch diepgaande filosofische gedachten hebt, dromen van later.

En toch zou IK niet terug willen gaan. De duizendste kus met manlief smaakt zoveel beter dan die eerste klungelige zoen achter de bib. Met kauwgum in de mond, godbetert. Het leven maakt me ook lang zo kwaad niet meer. In tegenstelling tot Klein Jowanneke, die met de jaren lichtgeraakter wordt, vaart in mij juist de rust. Het is allemaal zo belangrijk niet in het licht der jaren. Meer je eigen leven leiden, minder malen om wat anderen denken, sterker in je schoenen staan. Het zijn maar een paar voordelen die me te binnen schieten. De wereld hoeft niet meer zo nodig veranderd. Die poëziecarrière, dat wordt toch niks. Doen waar je goed in bent, dat is al veel. Genieten van de tijd die ik al met manlief doorbracht en uitkijken naar wat nog komen gaat. Nestelend in de zekerheid die je als tiener verfoeide.

En ach, we mogen dan al een schuld-saldoverzekering hebben, een Berlingo staat nog niet voor de deur.

* Schitterende voorstelling van Martha!Tentatief

Toen De Morgen een vrouwenkatern aankondigde enige tijd geleden, fronste ik toch een wenkbrauw. Dààrvoor heb ik nu net geen abonnement op dit dagblad. Maar wat blijkt: de eerste katern die ik in het weekend opensla is Wax. Geen dieet te bespeuren, geen shoppingnieuws, geen receptjes. Enkele columnistes die kritisch tegen de maatschappij aankijken. Een verademing.

Vandaag ging het over simplifiëren. Terug wat minderen. Vreselijk vind ik het om met mensen te moeten afspreken wiens agenda boor-de-vol zit. Nog vreselijker vind ik het als die van mij boordevol zit. Of mensen op Facebook die ie-de-reen te vriend hebben. Wij doen het hier al met wat minder. Eén loon. Eén auto. Voor mij geen uit-werken meer. En dat haalt flink druk van de ketel. Ons gezinnetje draait op rust. Er is ruimte voor onvoorziene omstandigheden.

En het ging in Wax over relaties. Iemand die het moeilijk heeft met de vluchtigheid van het samen zijn. Die kiest voor een voor-het-leven band. Elke avond naast elkaar in slaap vallen en denken dat waar hij naast jou ligt, de beste plek ter wereld is. Waar dat ook is. En ook nog na 10 jaar. Zelfs tijdens je ruzies weten dat waar je over roept en tiert nooit zo errug zal zijn dat je daarvoor weg zou gaan. Gruwelen bij de idee van een one-night-stand want wat je na al die jaren hebt en kent, dat kan een vlam van één nacht toch nooit allemaal weten? 

Om toch maar 'ns te zondigen, heb ik me - nee, niet aan een one-night-stand maar aan een vrouwenblad gewaagd. Eentje met ballen, dus het werd Goedele. Niet slecht, helemaal niet slecht. Het hééft ballen. En toch. Hier en daar wringt er iets. Ik kan me namelijk niet van de indruk ontdoen dat Goedele seks als consumptiemiddel propageert. Iets dat je gewoon moét hebben. Het zoveelste gadget waar je écht niet buiten kan.

Dus, ik zeg formeel:

Dank u, Wax, voor de tegenwind.

Het jongste konijntje is op schoolreis vertrokken. Zwaaiend vanop de stoep, moest mams nog maar 'ns loslaten. Als je ze zo hand in hand ziet, die grote bus op, dan lijken ze nog zo klein. Ze kunnen godbetert nog met twee op één zitje.

Het grootste mocht naar de kapper vandaag met de klas. Mooi meegenomen. Voor onze beurs maar ook omdat deze mama niet van kappersbezoekjes houdt. Ik panikeerde even toen ik het schoolreglement las voor volgend jaar: men wordt verwacht een 'net kapsel' te hebben. Slik, dat wordt dus kappersbezoek. Leuk dus dat Charlotte proefkonijn mag spelen op de kappersopleiding hier in de straat. Of het dan ook 'net' is valt af te wachten. Maar erger dan het was kan eigenlijk niet...

Zelf heb ik ook na een dik jaar uitgestelde knipbeurt er ook maar meteen de schaar in laten zetten. En wat voel ik me fris nu. De lente is ook in mijn kapsel gekropen. Zoals elke keer vraag ik me af waarom ik dat keer op keer zo lang uitstel. Is het omdat ik niet kan kiezen? Ga ik voor pittig kort of geraffineerd lang? Een pony of een bles? Koper of blond? Is het omdat het lang duurt? Toch een halve dag als je het laat kleuren? Is het omdat je er niet met één keer vanaf bent? Als je het laat knippen moet je na x-weken terug om het bij te laten knippen. Waarom kan dat vervelende haar niet meteen goed zitten en blijven? Zeker als het kort is, hang je eraan. Dus heb ik maar gekozen voor 'net en lang'. Ik kreeg er nog een hoofdmassage bij en was binnen het halfuur terug buiten. En nu beloof ik plechtig niet meer te wachten tot er iets doods op mijn hoofd lijkt te liggen...

De minuten kruipend tergend langzaam voort. Het is D-day. Mams en paps moeten kind 1 ingeschreven krijgen in het eerste leerjaar. De school is zichtbaar vanop het voetpad voor ons huis en de laatste keer dat we gingen checken stonden er nog geen ouders te wachten. Over een uurtje nog 'ns gaan kijken en dan hopen dat er nog steeds niemand staat. Dit wordt een lange nacht... Slapelozen mogen zich aanmelden!