Vanaf vandaag draag ik een nieuwe naam: Mamakijkis. Ik raad u aan hem te gebruiken want op iets anders reageer ik helaas niet meer.

... kreeg ik plots een zoen. Een dikke smakkerd. Van kind 2. Omdat ik toch zooooo mijn best doe voor school. En zo goeie punten haal. En omdat ik de mooooooiste mama ben van de heeeele wereld.

Kind 1 heeft alweer een schitterend rapport. Als dat nu geen primus is, dan weet ik het toch niet. Er was ons vorig jaar verteld dat ze klaar was voor het eerste leerjaar maar dat ze wel flink haar best zou moeten doen. Intussen vliegt ze erdoor met twee vingers in haar neus. Een beetje onzeker is ze wel. De commentaren van de juf luiden steevast 'je kan meer dan je denkt, Charlotte', 'je mag foutjes maken', 'van fouten kan je leren', 'je mag best wat zekerder zijn', 'een fout is niet erg', 'perfect zijn is niet nodig'...

Net zat ze nog haar huiswerk te maken. Alles juist in de eerste kolom. Ergens halverwege de tweede kolom hoor ik fluisteren: 'hier ga ik toch eventjes een fout maken'. Mams en paps staan perplex. Waarom zou ze nu expres een fout maken? 'Dat moet van mijn juf! Want daar kan ik van leren!' Eigenlijk heeft mijn kind dus gewoon 100%!

Het was nodig. Na een superdrukke feestperiode een weekendje niks, he-le-maal niks. We hebben met zijn vijven geluierd, naar de vallende sneeuw gekeken. Ons gewenteld in warme dekentjes, hete choco gedronken. Vanmiddag lange onderbroeken aangetrokken en naar ons park getrokken. Het leek wel of ons hele district naar daar was afgezakt. Er is dan ook een schitterende helling voor sleecapriolen. Papa's werden terug kind en mama's stonden met rode neuzen onderaan 'den berg' te keuvelen.  Ons park is echt geld waard. Anderen moeten naar Oostenrijk voor zoveel winterpret en ambiance. Wij vinden het gewoon in onze achtertuin. Bij deze nodig ik alle sneeuwfanaten uit om op de volgende witte zondag mee te komen sleeën.

Kinderpraat doet soms je fantasie op hol slaan. Wat te denken bijvoorbeeld van een ruimtewisser of van een poning. Maar de taal der volwassenen helpt ook de kinderfantasie een eind op weg. Dat werd me duidelijk toen kind 2 wel héél bezorgd was toen haar juf te laat was omdat ze vastzat in de sneeuw.

Intussen hebben de meiden ook een sleetrauma opgelopen. Na hun sprong in ware schansspringstijl is elke helling voorgoed verleden tijd. Nu willen ze enkel nog door ondergetekende voortgetrokken worden op lange, rechte stukken. Tja, ik verbrand er in elk geval veel calorietjes mee...