Het was verdacht rustig aan de schoolpoort vandaag. Kind 1 wist waarom: het is namelijk offerfeest.  Mijn oudste wist het allemaal heel goed uit te leggen. Vandaag vieren de Marrokanen feest en ze eten schaap. In haar klas zijn 11 van de 19 kindjes afwezig. Er hangt een vrolijk feestsfeertje in de straten. En nog geen week geleden traden alle kindjes gezamenlijk op voor het sinterklaasfeest. Wat volwassenen zo moeilijk vinden, is voor die kleintjes iets waarover niet eens moet worden nagedacht. Over de religies heen nemen ze elkaars handjes vast en vieren ze samen feest. Op het verjaardagsfeestje van Kind 1 was er gewone spaghetti, vegetarische spaghetti en halal-spaghetti. Er wordt aan tafel Arabisch gesproken, Nederlands, onvervalst antwaarps, en nog wat Russisch en Pools. En ik geniet. Van zoveel kleur. Zoveel diversiteit. En zoveel openheid.

Er was vandaag nog meer feest: zonet op mijn fiets door de stad gereden en daar werd de kerstverlichting al opgehangen. Het begin van mijn favoriete weken van het jaar! Ik hoor al jingle bells en ruik al glühwein.

Wat een gelukzak ben ik. Op vrijdagmiddag als de meeste mensen op duffe kantoren smachten naar het weekend, fiets ik met het kleintje de hele stad door. Zigzaggend tussen de files. Langs de grote bezienswaardigheden. Het kleintje gilt de auto's en voorbijgangers na. We hebben tijd. En we hebben pret.

Het is een beetje een vroeg maar wel een perfect verjaardagscadeau. Een schort met een tekst mij op het lijf geschreven:

"Briljant filosoferend

over het leven liet ik

de aardappels verbranden.

Een onmiskenbaar bewijs

van emancipatie."

Hanny Michaëlis

Zonder het te weten nog wel een overpeinzing van één mijner favoriete dichteressen. Of hoe sommige mensen je wel écht heel goed kennen. Alsof iemand recht in mijn hoofd en in mijn leven heeft binnengekeken. Dank je, J.!

Er is er weer eentje bij, in onze vriendenkring. Een klein, klein manneke. Eentje waar op gewacht is, waar reikhalzend naar uitgekeken werd. Eentje uit liefde geboren. Eentje dat in een warm nest terecht komt. Met een mama en papa die altijd en onvoorwaardelijk graag zullen zien. Die hun best zullen doen om er een gelukkig mensje van te maken en het te geven wat het nodig heeft. Soms liggen alle kaarten juist. Ik denk, kleine L., dat jij met je gat in de boter gevallen bent. En jouw mama en papa met jou...

Vandaag gelezen in Wax, vrouwenbijlage van De Morgen: "Hoe een mens zich uitleeft aan tafel en aan het fornuis, zo gedraagt hij zich ook in relaties." En volgens Cathérine Ongenae is het leuk analogieën verzinnen: "Wie niet moeilijk doet over wat er op zijn bord ligt, is volgens mij ook niet veeleisend in zijn relaties, maar ook lui. Wie zeer kieskeurig is over de kwaliteit van de ingrediënten, legt ook in de liefde de lat hoog. Wie zich principieel aan bepaalde recepten houdt, is - welja - principieel. Wie iets lekkers tevoorschijn kan toveren op een kampvuurtje, is een avontuurlijke plantrekker." Maar ook het eten zelf, vertelt ons heel wat. "Hapt en slikt hij het weg? Laat hij het koud worden omdat hij niet kan stoppen met praten? Zit hij met een voldane grijns te genieten of begint hij te muggenziften? Wie er in de keuken niks van bakt maar zeer graag eet, is een plezier om te verwennen.(...) Maar een man die kan koken, kan zelf ook verwennen."

Toch maar even gepolst bij manlief. Volgens eigen zeggen kookt hij vooral graag omdat het iets is waar de ander van meegeniet. En eten mag voor hem heel zeker uitgebreid zijn. Mmmm, met mijn gat in de boter gevallen. Maar dat wist ik al.

Na een hele week over mijn boeken gebogen gezeten te hebben, was het tijd voor wat afleiding. Ik heb mijn hoofd leeggemaakt in de tuin en ben onze notelaar te lijf gegaan. De buurman houdt niet van blaadjes in zijn tuin en voor de lieve vrede - hoewel met pijn in het hart - heb ik er flink wat takken uitgezwierd. Het is eens wat anders dan lettertjes en cijfertjes en - helaas voor de boom - had ik er uiteindelijk nog plezier in ook. Manlief moest even slikken toen hij zag hoe weinig er nog overschoot. De nek- en rugpijn van het bureau-zitten hebben nu plaats gemaakt voor een meer algemene pijn. Vooral bij het lachen dan. En nu maar afwachten wat onze boom in de lente gaat doen...

Ik weet niet of u het gemerkt heeft maar vandaag heeft de tijd even stil gestaan. Zo rond half één. Toen ik met mijn jongste dochter in Het dagelijks brood aan het niet zo dagelijks brood zat. En rond twee uur nog eens. Toen we met zijn beiden in de brasserie van een ijsje likten. En dan rond drie uur. Toen ze in de tram op mijn schoot in slaap viel. Ik houd het nog even vast. Voor we weer in een versnelling schieten...

Mijn kindjes moeten nog zoveel leren in dit leven. Het is begonnen bij kind 1 met de lettertjes en de cijfertjes maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Er zijn andere dingen die het leven hen zal leren. Dat LDVD niet eeuwig blijft duren, bijvoorbeeld. Of dat het leven niet in zwart en wit te vatten valt. Dat vrienden komen en dat vrienden gaan. Dat op elk potje wel een dekseltje past, al moet de ene wat langer zoeken dan de ander. Dat het leven veel zoeken is en soms wat vinden. Dat de weg die je aflegt belangrijker is dan waar je uitkomt. Dat je moet geven en nemen en dat veel geven leuker is dan veel nemen. Dat geld niet belangrijk is maar soms wel handig. Dat je de pestkoppen die je in de lagere school het leven zuur maken, later helemaal vergeten bent. Dat je niet de wereld kan redden maar wel je best kan doen. Dat graag zien belangrijker is dan graag gezien worden. Dat je niet kan verwachten dat iedereen jou graag ziet. Dat loslaten soms beter is dan vasthouden. Dat aanvaarden een stuk van je geluk is. Dat je om gelukkig te zijn wat geluk moet hebben maar dat je dat ook deels zelf in de hand hebt. Dat het leven ups en downs kent en dat er achter elk dal wel weer een bergtop komt en dat de downs minder worden als je groter wordt.  Dat er heel wat is om voor te leven.

Ik zal nog wat tranen moeten drogen. Een erger en dieper verdriet dan bij een geschaafde elleboog. Waar geen pleister of moekeszalf tegen helpt. Ze moeten nog lesjes leren waar ik ze niet op kan voorbereiden. Geen twintig minuutjes per dag huiswerk maken om het onder de knie te krijgen. Ook ik moet loslaten en hopen dat alles goed komt.

Alles is relatief. Zeker mijn middelste kind. Kind 2 deelt normaal kamer 1 met kind 1 want ze slaapt niet graag alleen. Voor het slapengaan wip ik altijd even de kamertjes binnen en sta dan even stil bij kind 1 en 2, mijn grote kinderen en bij kind 3, mijn kleintje. Vandaag is kind 1 uit logeren en kind 2 kampeert bij kind 3 in kamer 2 want alleen slapen doet ze dus écht niet. En dan sta ik even stil in kamer 2 en zie ik in het middelste kind plots weer een kleintje. Soms hoort ze bij de groten, soms hoort ze bij de kleintjes. Of hoe vooral het middelste kind relatief is.