Ons klein jowanneke heeft zijn eerste paar spiksplinternieuwe schoenen gekregen. Tot hiertoe waren het afdragertjes, geleende stappers en rommelmarktgevalletjes. Met de kouder wordende ochtenden was het tijd voor wat stevigers. Aan de kassa gaf ik hem doos + zak om vast te houden en nu zijn we inmiddels 3 kwartier later en hij heeft doos + zak nog altijd stevig in een houdgreep. Alsof het een boei betreft die hij niet mag loslaten omwille van verdrinkingsgevaar. Hij snuffelt aan zijn bottekes, streelt ze en straalt. Of hoe sommigen met héél weinig content kunnen zijn.

... en de stress loert al om de hoek. Zit ik hier net de agenda's van de kinderen te bekijken en wee, o, wee, alle pedagogische studiedagen vallen op maandag. Die ene dag in de week dat deze huisvrouw niet thuis is. Dat deze huisvrouw naar school gaat of nog erger, examens aflegt. Wie, o, wie gaat er dan voor mijn kinderen zorgen?

Kind 2 gaat trouwen. Met groten Adam dan nog wel. In het koninklijk paleis. En iedereen die braaf is mag komen. Ook die grijze auto die daarnet zo lief was te stoppen aan het zebrapad. En die zwarte pickup en die rode mini en... Iedereen zal door het dolle heen zijn en lachen en zwaaien. Er zal snoep zijn à volonté. En wel 5 springkastelen. Het bruidspaar zal in een koets zitten getrokken door wel 20 paarden. Iedereen mag zijn lievelingsknuffel meebrengen. En mama gaat duizenden pannekoeken bakken. Er zullen draaimolens staan met vliegtuigjes en de genodigden kunnen zich tegoed doen aan smoutebollen en chocoladebroodjes. En ketchup zal er zijn. En lekstokken. En kauwgom. De lucht kleurt roze van de honderden flamingo's die overvliegen. Onder de genodigden tellen we Lucky Luke met Jolly Jumper, de Daltons alsook Toby van Mega Mindy en de hoofdrollen uit Cars.

En toen moest mama plots aan die brave huisvrouw denken, Magda Van Damme uit het Leugenpaleis. Alleen de klapsigaren ontbreken nog. Maar daar zal opa wel voor zorgen ;-)

Lieve, grote, flinke schat,

Zes ben je geworden vandaag en tot mijn grote spijt heb ik het feest gemist. Ik ben zelf heel vroeg naar school vertrokken, toen je nog sliep en was pas terug als het al voorbij bedtijd was. Een dikke kus, dat hebben we elkaar nog kunnen geven en dat kan je na zes jaar écht wel als de beste. Tot het pijn doet, als het moet.

Je bent net gestart in het eerste leerjaar en je honger naar cijfers en letters groeit alleen maar. Je bent ontzettend leergierig en enthousiast. Je huiswerk kan niet snel genoeg op tafel liggen. Ik moet je echt intomen of je zou al aan de schoolpoort beginnen als ik je kom halen.

En voor de rest ben je eigenlijk dezelfde gebleven. Verantwoordelijk, betrouwbaar, blozend en blinkend, een stralend zonnetje in huis, zelfstandig... Wat je liefst van al doet is knutselen, schilderen, knippen, plakken, tekenen. Je tovert de prachtigste dingen uit je mouw. Een echte creatieveling. Van je oma? En het snoepen ook? Je lust alles, eet graag samen met mij slaatjes en fruit en allerhande rauwkost maar voor wat chocola ben je ook altijd te vinden.

Je bent ook nog altijd mijn sterretje in empathie. Jij hebt een ingebouwd thermometertje voor wat anderen voelen. En je geeft ze nog altijd graag wat ze nodig hebben, een knuffel, een kus, een lach, een tekening.

Mijn lieve, lieve schat, ik vermoed dat ik volgend jaar wat meer te vertellen zal hebben. Over leren lezen, leren zwemmen, leren rekenen. Er staat wat op stapel dit jaar voor jou. Mijn schitterend zonneke, aan jou kunnen heel wat mensen zich warmen...

Dikke, dikke zoen

Helemaal leeg en een tikkel verdrietig. Zo voel ik me nu. De stilte overheerst, buiten is het grijs. De lucht huilt in mijn plaats. Met de jaren wordt het loslaten er niet makkelijker op. Integendeel. De stap die het oudste kind zet, weg van mij, wordt altijd groter. Er waren bij haar geen tranen vanochtend. Ze heeft zich niet aan me vastgeklampt. Ze is trots en fier de speelplaats opgewandeld. Aan haar tengere schoudertjes kon ik de spanning aflezen als ze op het rode bolletje ging staan toen de bel ging. Maar ze hield zich groot en sterk. Bij het binnengaan draaide ze zich nog eventjes om, haar ogen zochten de mijne, ze zwaaide en was weg. De juf legde nog een geruststellende hand op haar schouder en dat stelde mij ook gerust. Ze is in goeie handen. Ze wordt groot, mijn kind 1.

Ons klein Jowanneke heb ik thuisgehouden vandaag. De stilte zou anders overdovend zijn. Te contrasterend met de zomerse drukte. Mijn eerste zomer dat ik niet ging werken is alweer flink wat jaren geleden en ik weet het nog als gisteren. Hoe ik panikeerde bij de idee dat die chaos twee maanden zou duren. Inmiddels zijn de kinderen groter - behalve het klein manneke - en zijn die 8 weken veel te kort geworden. We leven intens samen, zijn op elkaar ingespeeld en dan moeten we op 1 september in plaats van één te zijn plots terug elk ons eigen leven gaan leiden. Tja, ik moet écht even wennen. Snif.