'Nee, ik is verliefd op Toby!'

Zucht, als ze nu zelfs daar al ruzie over gaan maken.

Ik denk dat de mensen nu niet zo vriendelijk gaan reageren op mijn decolleté. Er hangt namelijk wat k*k* in van het kleintje.

Lieve kleine jongen,

Je bent een maand bij ons nu en alles gaat goed. Je ziet er gelukkig uit! In je gedachten en emoties kan ik niet kijken, dus daar heb ik het raden naar. Ik kan je wel zeggen dat IK gelukkig ben met jou erbij! Ik had het allemaal veel moeilijker en zwaarder verwacht. Binnenin mij is er een mechanisme in werking getreden dat volgens mij ook bij biologische mama’s bestaat: mijn kind is het mooiste, het knapste, het slimste, het snelste! Als ik andere baby's zie, gaat het onmiddellijk door mijn hoofd: jongen, jij bent veel knapper, je kruipt beter, je staat steviger op je benen, je kijkt intelligenter uit je ogen...

Je broertje heb ik nooit gekend maar hij leeft wel mee in dit huis. Je bracht van het centrum een knuffel mee met een foto van hem erin. Die knuffel heb ik in het begin in je bedje laten liggen maar je bent niet te vinden voor knuffels in je bed. De knuffel verhuisde dus naar de badkamer waar je telkens ik je pamper ververste lekker lag te sabbelen op zijn vacht. En zo is de foto uit de knuffel geknuffeld en heb ik hem nu een plaatsje gegeven naast de wasbak. Als ik mijn tanden poets, kijk ik naar hem. Zo is hij er ook een beetje bij...

Lieve schat, ik wens je zoete dromen en hoop dat alles zo goed mag blijven gaan. Je brengt veel geluk met je mee. Als je dat maar weet.

K.

Ik heb het empirisch vastgesteld: mensen zijn vriendelijker op de trein als ik wat decolleté laat zien.

Wat een genot. Een avondje uit , in aangenaam gezelschap, eventjes weg van de drukte en genieten van lekker eten. En dan... thuiskomen en gaan piepen in de kinderkamertjes. Er wordt hard, intens en druk geslapen. Blozende wangen, krulletjes van zweet op kleine voorhoofdjes, twee buikslapers en één rugslaper. Eén upside down in bed, eentje verstopt onder de dekens en eentje bloot. Een snurkje hier en een droom daar. Een verward kopje piept even vanonder de dekens. Ze zijn weg, mijn kleintjes, ver weg... Tot morgen.

Het kleintje is blij als hij 'thuis' komt.

En ik,

ik ben blij

dat hij blij is.

De twee grootste zijn op sportkamp. Beide zusjes aandoenlijk hand in hand naar de kleedkamer. Ik piepte even om de hoek en zag ze - alsof ze het al jaren doen - een plekje zoeken voor hun spulletjes, schoentjes onder de bank zetten en sportschoenen verkeerd om aandoen (je weet wel, linkerschoen aan rechtervoet en vice versa). Het jongste van de groten heeft zich dan nog professioneel opgewarmd. Mijn hart smolt bij zoveel enthousiasme en groot-zijn.

Het allerkleinste is voor het eerst naar de onthaalmoeder en gaf geen kik. Ik daarentegen, ik mis zijn warme velletje en vooral zijn geur. Als ik aan mijn handen snuffel, ruik ik nog vaag de mengeling van zijn lotionneke en zijn lijfje. Ik hoop dat zijn ogen lachen als ik hem strakjes ophaal.

Toen De Morgen een vrouwenkatern aankondigde enige tijd geleden, fronste ik toch een wenkbrauw. Dààrvoor heb ik nu net geen abonnement op dit dagblad. Maar wat blijkt: de eerste katern die ik in het weekend opensla is Wax. Geen dieet te bespeuren, geen shoppingnieuws, geen receptjes. Enkele columnistes die kritisch tegen de maatschappij aankijken. Een verademing.

Vandaag ging het over simplifiëren. Terug wat minderen. Vreselijk vind ik het om met mensen te moeten afspreken wiens agenda boor-de-vol zit. Nog vreselijker vind ik het als die van mij boordevol zit. Of mensen op Facebook die ie-de-reen te vriend hebben. Wij doen het hier al met wat minder. Eén loon. Eén auto. Voor mij geen uit-werken meer. En dat haalt flink druk van de ketel. Ons gezinnetje draait op rust. Er is ruimte voor onvoorziene omstandigheden.

En het ging in Wax over relaties. Iemand die het moeilijk heeft met de vluchtigheid van het samen zijn. Die kiest voor een voor-het-leven band. Elke avond naast elkaar in slaap vallen en denken dat waar hij naast jou ligt, de beste plek ter wereld is. Waar dat ook is. En ook nog na 10 jaar. Zelfs tijdens je ruzies weten dat waar je over roept en tiert nooit zo errug zal zijn dat je daarvoor weg zou gaan. Gruwelen bij de idee van een one-night-stand want wat je na al die jaren hebt en kent, dat kan een vlam van één nacht toch nooit allemaal weten? 

Om toch maar 'ns te zondigen, heb ik me - nee, niet aan een one-night-stand maar aan een vrouwenblad gewaagd. Eentje met ballen, dus het werd Goedele. Niet slecht, helemaal niet slecht. Het hééft ballen. En toch. Hier en daar wringt er iets. Ik kan me namelijk niet van de indruk ontdoen dat Goedele seks als consumptiemiddel propageert. Iets dat je gewoon moét hebben. Het zoveelste gadget waar je écht niet buiten kan.

Dus, ik zeg formeel:

Dank u, Wax, voor de tegenwind.

Onze kleinste aanwinst is nu twee weken bij ons. Ik geniet met volle teugen. Een echte lachebek, knuffelaar en levensgenieter. En vooral ook een grote zeveraar. Zes tandjes staan er al en aan de hoeveelheden nattigheid te zien komen er snel nog wat bij. De meiden vinden het helemaal schitterend, zo'n kleine man in huis. Alleen dat speeksel. Daar hebben ze het iet of wat moeilijk mee. Ze hebben er al een werkwoord voor uitgevonden. Ik speeksel, jij speekselt, hij heeft gespeekseld...

De jongste dochter heeft een spirciaal cadeau gekregen van de klokken. Oma had namelijk een ietsiepietsie teveel cognac in de tiramisu gegoten. De grote mensen bleven er liever af maar ons jongste vond het wel lekker. Een half uurtje later rende ze zo rood als een tomaat door de tuin. Ze draaide en ze tolde en ze viel. Ze giechelde en kirde dat het geen naam had. Soms is ze een echt donderwolkje maar gisteren waren er plots héél mooie opklaringen.

En vanmorgen deed haar hoofdje een beetje pijn.

Ik heb zelfs K3 geplaybackt.

Lieve kinderen, even for the record: deze paasvakantie heb ik al warme boterhammekes gemaakt (aka croque monsieur), wentelteefjes, pannenkoeken, verse fruitsla en verse fruitpap. Jullie hebben uuuren mogen schilderen waarbij ik voortdurend papier mocht aandragen en nadien de boel mocht opkuisen. Ik heb met jullie buitengespeeld, op de mat gerold, gegiecheld, gekriebeld en gegoocheld. Geturnd, geballet en geschminkt. Ik heb jullie zelf laten koken (waarna ik opnieuw de boel mocht opkuisen). Ik heb gezelschapsspellekes gespeeld, voorgelezen, in slaap gewiegd en véél Ketnet gekeken. Jullie hebben in mijn armen mogen slapen, mijn kleren vol mogen sabberen, zeveren en snotteren.

Dus, kom later niet af dat ik niks voor jullie over had!

Bij de kapper in de spiegel merken dat één wenkbrauw iets drastischer geëpileerd is dan de ander.

Zoals mijn oudste met forse stappen, de armen gekruist, neus in de lucht de deur uitgaat als ze boos is, it is so me...