Ik had het nooit kunnen denken. Dat mijn dochters zoooo gelukkig zouden zijn met ... sportschoenen. Ze hebben gisteren na school van half vier tot bedtijd over niets anders gepraat dan hun nieuwe schoenen, ze zijn duizendmaal gepast en bekeken in de spiegel. Er is mee gesprongen, gehuppeld, gedanst. En toen mams en paps bij het slapen gaan nog even binnenpiepten lagen beide meisjes mét schoenen in bed.

Ik: 'Meisjes, we zijn er bijna! Het is nog 5 minuutjes rijden, als we van de snelweg zijn.'

Charlotte: 'Als we van de snelweg zijn, rijden we dan op de traagweg?'

Om deze donkere, rillerige dagen door te komen, ben ik een voorraadje comfort food gaan halen:

- wortelstoemp met boerencipolata

- blik ravioli met zwanworstjes

- kervelsoep met ballekes

En nu kan ik niet kiezen.

Mama tegen Kind 1: 'Gij zijt toch wel écht een flink meiske!'

Waarop Kind 2: 'Ik niet, hé, mama!? Want ik laat veel sch**tjes.'

Charlotte tegen een barse Hannelore:  'Zusje, ben jij met het andere been uit bed gestapt?'

Ja, ja, ook hier zijn we geveld. Eerst Hannelore, toen mams en paps. En de ranke Charlotte blijft weer overeind. Als een populiertje in een storm. Zo maken ze er niet veel.

Het is weer zover: de inschrijvingen. Dit keer moet ik Charlotte inschrijven in het eerste leerjaar. We hebben twee scholen vlakbij, op laat ons zeggen een 100m afstand elk. Men waarschuwt ons dat we op de dag van de inschrijvingen goed op tijd moeten zijn. Wil dat zeggen dat we zullen moeten kamperen? Sta je achter in de rij, dan kom je op een wachtlijst te staan. Raak je bij geen van beide scholen binnen, dan wordt het een andere, verdere school.

En dat begrijp ik nu niet, zie. Er is een schoolplicht maar wat als ik Charlotte bij geen van die scholen ingeschreven krijg? Ik heb niet eens een wagen om haar elders heen te brengen... Zal ik mijn tentje maar klaar zetten voor de inschrijvingsdag?

Communicatieopdrachtje: schrap één woord uit je woordenboek, het woord maar. Stel dat je als kind thuiskomt met een rapport met een tien, een negen, nog een tien, een zeven, een acht en nog een negen. En een nul. Wat zegt de ouder? Dat is een goed rapport maar jammer van die nul. Volgens opvoedingsdeskundigen moet het een en zijn. Met de maar doe je het compliment te niet terwijl het kind dat toch wel verdient. Die nul is slecht, daar kan je niet omheen, en dat mag ook gezegd. Maar - euh pardon, EN - daarom zijn die tienen niet minder waard.

Dus, vanaf nu, geen gemaar meer!

In de volksmond heet het dat wie in het onderwijs staat, een schoon leven heeft. Altijd thuis in de vakanties en geen lange dagen moeten doen. Daar zou iedereen voor tekenen. Maar hoedje af voor die juffen. Elke ochtend om een uur of acht, in weer en wind, vrieskou, duisternis, staan ze daar al klaar. Sommigen hebben er dan al een hele rit op zitten want ook in het onderwijs vindt niet iedereen werk dicht bij huis. Ze hebben zelf ook al kindjes gevoed, aangekleed en aangespoord.

Om 8u25 gaat de bel en begint het echte werk. Alles staat in het teken van leren. Met 25 kindjes per klas een hele klus, me dunkt. Ze leren lettergrepen tellen, ze leren fijne motoriek, ze leren lezen van links naar rechts en van boven naar onder. Ze leren delen. Ze leren hun beurt afwachten. Ze leren chronologie en ze leren binnen de lijntjes kleuren. Ze leren mooi recht op een stoel zitten en ze leren zelf hun jas aan- en toedoen. Ze leren tegenstellingen en synoniemen. Ze leren rijmen en ze leren tellen. Ze leren liedjes, sprookjes en verhaaltjes. En soms leren ze een vies woord. Maar dan niet van de juf.

Ik denk dat wij nog dit kunnen leren van de juffen: altijd enthousiast en vol overtuiging je job doen.

"Als baby kreeg ik een ongelofelijke gave: geven om en delen met anderen. En ik heb het gevoel dat ik dat cadeau bijhoud als ik het wegschenk."

Dame Edna, vandaag in Weekend Knack

Onze kindjes zijn rijke kindjes, denk ik vaak. Een mooi huis, al het speelgoed dat hun hartje begeert, aandacht en liefde van hun mams en paps die dan ook nog 'ns elkaar heel graag zien... Maar de grootste luxe van allemaal, een schaars goed vandaag de dag, is tijd. Ons leven loopt niet in versnelling. Wij leven eerder traag. Langzaam wakker worden, nog 'ns omdraaien. Lekker samen ontbijten. Na school is er tijd voor een vieruurtje. Voor een film of een gezelschapsspel. Er is geen paniek als iemand ziek wordt. Op het laatste nippertje aangekondigde ouderbijeenkomsten op school worden zonder probs ingepland. Dokters en tandartsen bezoeken we tijdens de schooluren als het moet. Het eten staat klaar als manlief thuiskomt. Boodschappen zijn gedaan. Er is altijd brood in huis. Bezoek moet niet wachten tot er eens ergens een vrij weekend is. Bezoek mag net zo lief een avond in de week binnenspringen.

Gisteren was nog 'ns een rendag en ik liep mezelf bijna voorbij. Prijs ik me gelukkig dat niet alle dagen rendagen zijn.

Ben net Charlotte's brilletje gaan halen bij de opticien. Met de fiets. Een drietal kilometer. Op de terugweg een stuk te voet gedaan. Want ik word voorbij gestoken door fluitende bejaarden. Ik heb nu hoogrode wangen, te weinig zakdoeken, pijnlijke oren en vingers. En ik voel me eigenlijk ook wel draaierig. Wie weet waar ik mijn conditie heb gelaten?

Ben net Charlotte's brilletje gaan ophalen bij de opticien. Langsheen alle bekende winkelketens met in 't groot de solden geafficheerd. En ik ben nergens binnengegaan want ik moet studeren. Behalve de Hema. Dat kon ik écht niet laten. Graag een applausje voor mezelf!

... sneeuwpret dus!

Studeren levert geluk op, wat te maken heeft met inzicht, leren en afwegen. Welke redeneringen vind ik het meest waar? Welke vind ik het mooist of sluit best aan bij hoe ik het zelf ervaren heb? Nog steeds is dat een bron van hulp en geluk. Het is als met eten: daar krijg je ook nooit genoeg van. Ik verheug me op élke maaltijd, drie keer per dag. Denk ik: heerlijk, straks weer eten. Naar lezen en dingen begrijpen heb ik een even onstilbare honger. Ik zou het pas echt betreuren als daar klad in kwam.
Connie Palmen, auteur

Mijn lieve meter (http://leensdingetjes.skynetblogs.be) is moeder van 4. Haar oudste draagt dezelfde naam als mijn oudste en dezelfde als mijn moeder (http://oma-moetje.skynetblogs.be)  die ook de meter is van de oudste van mijn meter... Volge wie volge kan. Haar Charlotte is herstellende van een klaplong en met haar herstelt de hele familie van de schrik.

Leen schrijft hoe een moeder de pijn van haar kind zou willen overnemen. En hoe de beelden op televisie van moeders die kinderen verliezen in - ik zeg maar wat - de Gaza-strook haar diep raken. Moeder worden verandert een mens. Sinds ik vijf jaar geleden mama werd, houd ik het niet meer droog bij het nieuws. Het promo-filmpje voor Music For Life ging me recht door het hart. Je kind geen eten kunnen geven. Moeten vluchten en niet weten wat de toekomst voor jou en je kind zal brengen. Of je kind zien lijden en zelf helemaal machteloos zijn.

Moederliefde - voor zij die het niet kennen - overstijgt alles. Ze gaat boven en buiten jezelf. En ze groeit met elk centimetertje dat je kinderen groeien. Als je kind pijn heeft, voel jij ook de pijn. Als moeder ben je broodnodig voor je kind, aanvankelijk het centrum waar dat kleine leventje om draait. Maar waar het echt om gaat is jezelf overbodig maken, loslaten en weten dat jij er bent voor je kind maar je kind er niet is voor jou. Met bedroefd hart altijd maar weer loslaten en tegelijk blij en dankbaar zijn om die zichzelf wegcijferende liefde te mogen en kunnen voelen.

Voor school moet ik een sterkte-zwakte analyse maken van mezelf. Kwestie van uit te zoeken waar ik mijn stage moet gaan doen. Om een beetje op het juiste spoor te raken, zat ik vandaag op internet allerlei persoonlijkheidstesten in te vullen. Allemaal gebaseerd op de Jungiaanse categorieën: introvert, denkend, voelend en waarnemend. Vroeger scoorde ik steevast 'zeer introvert' terwijl ik mezelf toch eigenlijk wel extravert vind. Zo heb ik voor niemand geheimen, knoop ik makkelijk gesprekken aan met vreemden, voel ik me misschien niet zo in mijn sas als ik in het middelpunt van de belangstelling sta maar ben ik wel degelijk dol op feestjes...

Dat persoonlijkheidstests een momentopname zijn, dat wist ik al en dat bleek ook vandaag. Want... ik scoorde behoorlijk extravert! Daarnet in bad - met de verzorgingsproductjes die in een pakje onder de kerstboom zaten - toch even bij stilgestaan. Ja, ik moet toegeven, ik ben écht wel extravert en sociaal. Ik neem namelijk, in tegenstelling tot velen, met een zwaar gemoed afscheid van de feestdagen.

Sinds ik huisvrouw ben, zijn de zondagavondblues me vreemd maar vandaag heb ik er stevig last van. De kerstvakantie is mijn hoogtepunt van het jaar. En daarna val ik in een zwart gat. Tot ik ergens half augustus plots een kerstdeuntje in mijn hoofd krijg en al 'ns begin te denken wat we met oudjaar eigenlijk gaan doen. En of ik geen spetterend verjaardagsfeestje ga geven in december. Wie we wat cadeau zullen geven... Vanaf dan gaat het bergop met mij. In augustus is de jongste telg  jarig, in september de oudste. Dan is het uitkijken naar de eerste koude-neuzenwandeling gevolgd door warme choco. Sinterklaas, mijn eigen verjaardag, en dan... ja, ja, de kerstvakantie.

Familie, vrienden, kaartjes sturen, kaartjes krijgen, pakjes kopen, kerstballen knutselen, het hele land behangen met lichtjes. Zelfs die afschuwelijke kerstmannen die aan elk ander huis hangen neem ik er bij. En nu... nu is die hele hysterie weer een jaartje voorbij. Geen melige ballads op de radio meer (en nee, ik ga hem niet speciaal daarvoor op Radio2 afstemmen), geen overdaad aan familiefilms op TV, geen over-en-weer gemail van wie welk feest waar organiseert.

Mijn enige troost zijn uitnodigingen, voor geboortes, doopfeesten, trouwfeesten, fuiven voor wie 20, 30, 40, 50, 60 of 70 wordt, housewarmings, jubileums, ... The more, the merrier.

All people are equal, but some are more equal than others. Daar moet ik altijd aan denken in het verkeer. Er zijn regels en die gelden voor iedereen. Behalve voor sommige.

Daarnet tuften we gezapig aan 90 per uur (smogalarm, weet je wel) over de snelweg richting Bokrijk voor een romantisch winteravondje. De rit leek eindeloos te duren en toch arriveerden we ondanks onze gezapige snelheid toch maar twee minuutjes later dan ons trouwe gps'je aangaf. En die rekent aan 120 km/u en is zeer correct, zo leert de ervaring ons. Eigenlijk zouden we dus net zo goed altijd 90 kunnen rijden. In het terugkeren idem dito: exact twee minuten langer dan aangegeven.

Aanvankelijk had ik zo'n 'gemeenschapsgevoel', iedereen 90 en dat allemaal samen voor ons milieu. Tot er in de linker achteruitkijkspiegel een SUV komt afgesneld. En nog één. En nog één. Ik zit gauw op mijn paard, ik weet het, maar zulks beschouw ik als een uitgestoken middenvinger. Als een regelrechte en welgemeende f*ck you aan alles en iedereen. Ook aan het milieu dus. Plaatsvervangende schaamte neemt dan bezit van mij. Ik zou ze willen tegenhouden, hen bij de kraag vatten, uit de auto sleuren en vragen hoe ze durven. Zo flagrant en openlijk enkel en alleen aan zichzelf denken. Ik zou ze vragen waarom ze more equal zijn dan mij. Waarom regels voor hen niet gelden. Of moeten manlief en ik in ons eentje het smoggehalte naar beneden halen? Misschien dat we onze 'emissierechten' nog kunnen verkopen: manlief en ik rijden 70, een SUV-chauffeurtje betaalt ons daarvoor en mag daarna zelf lekker 120. Onze beurs raakt gevuld en wij komen 4 in plaats van 2 minuten later op onze bestemming aan. Deal?

Het is niet om te stoefen maar het klinkt zo poëtisch...

Vooraf een winters soepje van knolselder en schorseneren. Daarna een slaatje van aardappeltjes, knolselder, prinsesseboontjes en knapperige appeltjes, een stukje gerookte forel en carpaccio van sint-jakobsvruchtjes aangevuld met een bolletje geslagen zure room. Als hoofdgerecht pangasusfilet op een pureetje van pompoen, overgoten met een yoghurtsausje, slaatje van raapjes en een pikant krokantje van pijnboompitten en gesmolten kaas. Als toetje een tiramisu met bosbessen en koekjes gedrenkt in gemberlikeur. Vanmorgen nog afgesloten met een appeltaartje op een briochebodempje. Dat alles tot stand gebracht in samenwerking met een bijzonder fijn gezelschap.

How can you not love this!