Er is gepoetst, gewassen, verlucht, gekookt, gesneden, gehakt, gebakken en gestoomd. Het huis blinkt, de glazen schitteren, de kaarsjes wachten om aangestoken te worden.  En nu... is er stilte voor de storm. Het feestgedruis kan straks beginnen. Iedereen maakt zich klaar. Genietend van de stilte, een beetje spanning in de buik en vooral heel veel voorpret.

Dit is mijn favoriete moment. Alles onder controle, we hebben het weer geklaard. Ik wil altijd een beetje te vroeg klaar zijn. Alleen maar om ten volle van dit ogenblik te genieten.

De dochters hebben een nieuwe sport ontdekt: synchroon vallen.

Er is er eentje die het zo mooi zeggen kan. Om de andere dag op de voorpagina van De Morgen. Een papa die onder woorden brengt wat ik als mama vaak voel. Zoals deze:

"Hartje winter en ze slapen ver weg. Toen ze vertrokken onder de rugzak dacht ik: éindelijk daaaagen van stilte. Geen papa meer hier en mama daar en Piet Piraat immer paraat. Geen windhoos van aandacht door de werkkamer. Niemand die niet klopt en binnendringt met de jongste tekening. Geen stampede meer van jachtige bizons over de krakende trappen. Eindelijk rust. Eindelijk lust. En toen ze nog maar weg waren, dacht ik: waar zijn ze nu? Toen viel de stilte als een voorhamer in de kamers. Toen waren ze even manifest afwezig als ze mateloos aanwezig kunnen zijn. Als een lawaai dat plotseling stops en doorgaat in het hoofd: fantoomgeluid in het spookhuis van de tijd. Zo gaat het altijd. Altijd zijn ze onmisbaar als ze ontbreken. Dan spreekt hun leven hardop in lege kamers. Dan slapen wij stil en verweesd in een sprakeloos huis, ontbijten wij zwijgzaam en verlost van hun eindeloze oplossingen voor de stilte."

Beste meneer Dewulf, ik heb het een beetje ingekort maar merci voor uw mooie woorden. Eindeloze oplossingen voor de stilte, even manifest afwezig als mateloos aanwezig... Het is waarlijk poëzie. Dank u wel.

Sinds onze verhuis enkele maanden geleden slapen de zusjes noodgedwongen omwille van verbouwingswerken samen op één kamer. En wonder boven wonder ging dat heel goed. Er werd wat afgegiecheld in die meidenkamer. 's Morgensvroeg - nog voor ze mams en paps gingen wakker maken - kropen ze bij elkaar in bed. 's Avonds overliepen ze samen de dag. Vaak heb ik gewenst dat ik een vliegje was en kon gaan luisteren. Wat hebben een meid van 3 en één van 5 elkaar allemaal te vertellen.

Vanavond brak de grote dag aan: Charlotte krijgt haar eigen kamer en Hannelore haar eerste grote bed. Vol enthousiasme zijn we naar boven getogen want 'wat zijn ze groot geworden en flink'. Ben net even boven gaan piepen: Hannelore ligt knus bij Charlotte in bed... Ik wou dat ik twee zusjes was ...

"Onderzoekers aan de universiteit van Glasgow hebben een verband ontdekt tussen intelligentie en drankgebruik. Hoe hoger het IQ van een kind, hoe reëler de kans dat het vroeg of laat met een drankprobleem te kampen krijgt; Het verband tussen de twee zou bij vrouwen zelfs nog sterker zijn." Gelezen in De Morgen van gisteren.

Niet dat ik een drankprobleem heb, maar het troost me wel na dat glaasje te veel van gisteravond.

Het is zover: de kerstvakantie is begonnen en de twee duvelkes zijn in vorm. Wat ik al lang verwachtte is ook gebeurd: vanmorgen zaten ze onder de kerstboom ALLE pakjes open te maken. Intussen is de zetel verbouwd tot springkasteel, zijn er stiften zonder stopje en stopjes zonder stift (en nee, ze passen niet op elkaar), werden de handjes vol gekrijt, is wasco gepromoveerd tot lippenstift (al chance dat ze die onzalige idee niet met de stiften hadden), is Charlotte's bril alweer gesneuveld en is mama moe, moe, moe. Wanneer begint de school terug?

Thuisblijfmams, zo noem ik mezelf als iemand me vraagt wat ik doe. Aan 'huisvrouw' kleeft een negatief imago, me dunkt. Ook al is het niet zo, toch doet het woord me denken aan gebloemde schorten, ramen die élke donderdag gepoetst worden, de stoep die elke vrijdag nadat de vuilkar is geweest geveegd en geschuurd wordt, garages die naar javel ruiken en puddinkskes met vél en speculaas. Is het daarom dat de nieuwe generatie huisvrouwen liever thuisblijfmoedert? Waarmee we willen zeggen dat we wel thuis zijn voor onze kinderen maar dat er niet zo nodig wekelijks geschuurd moet worden? Dat we genieten van de flexibiliteit (dat is, dat we thuis zijn als één van de koters ziek is)? We lezen De Morgen en de Knack om mee te zijn met de actualiteit maar evengoed de Libelle om het beste vleesbroodje te kunnen maken.  En dat we zowel stiekem dromen van Christophe Deborsu als een oogje hebben op Toby? Dat we niet de supermama's zijn die elke woensdag het ene kind naar de muziekles racen en het andere naar de balletles? Maar dat we op diezelfde woensdagmiddag eerst zelf onze pannekoekjes bakken en daarna lekker met de kinders in de zetel kruipen om naar Sjakie en de chocoladefabriek te kijken? We zitten niet in de ouderraad maar willen best wel 'ns gaan helpen op school met appeltjes schillen. Als ik het zo bekijk, denk ik dat mijn oma haar tijd ver vooruit was. Een thuisblijfmams avant-la-lettre.

Manlief en ik delen een kingsize bed. Het grootste deel van de tijd vind ik dat eigenlijk zonde van het geld. Ofwel liggen we heel dicht bij elkaar op één kant, ofwel liggen we mijlenver van elkaar verwijderd elk op het uiterste randje met een zee van plek tussen ons. Maar als er 's nachts zo'n oempaloempaatje tussen ons komt liggen, wordt die kingsize plots ontoereikend.

Manlief is geen fan van emo-tv. Net zoals de meeste mannen, I presume. Maar er is toch één reeks waarvoor hij graag 'ns een traan durft weg te pinken: Extreme Makeover - Home Edition. Je kent het wel, die van move that bus! Mensen die een flinke dosis miserie hebben meegemaakt krijgen een heel nieuw huis aangeboden. Een kast van een huis weliswaar. Het is ze gegund. En toch. Ik stel me daar elke keer één vraag bij: wie gaat dat kuisen?

Manlief en ik houden allebei van een glaasje wijn en dat levert flink wat lege flessen op. Had ik mezelf plechtig beloofd om in ons nieuwe huis het leeggoed niet te laten opstapelen. Nu ga ik dus plichtsgetrouw twee maal per maand met mijn paarse, gebloemde oma-boodschappen-trolley vol rinkelende lege flessen richting glasbak. En telkenmale voel ik mij ietwat marginaal. Ik probeer me onzichtbaar langs de huizen te bewegen maar dat paars is nogal schreeuwerig. En die flessen rinkelen zo hard. Ik probeer het te compenseren met hoge hakken, een streepje lippenstift en pas gewassen haren. En vooral géén joggingbroek maar iets 'gekleder'.

Anderzijds, als een lieve opa vraagt 'Goat het, kind', zal het er wel zo erg niet uit zien zeker?

Verkoopster: 'U heeft twee kindjes? Dan bent u er wel heel snel aan begonnen, hé?!'

En het was geen verkoopstruukje, want ik had al afgerekend...

Mama: 'Hannelore is koppig.'

Hannelore: 'Neeeuuh, ik is niet pokkig.'

---------------------------------

Juf L.: 'Jouw opa woont in Zwitserland?'

Hannelore: 'Nee, in een huis.'

Happy birthday to me, happy birthday toooo meeee! 20u45. Kindjes in bed, manlief op de zetel aan het snurken... Zo ziet het leven van de 33-jarige er dus uit. Soit, man en kinders zijn uitgeput van uitgebreid mama-vieren. Totally forgiven. En elk jaartje dat erbij komt is een geschenkje. Ik ben niet van het type dat niet graag verjaart. Vieren moeten we, elk rimpeltje, elke grijze haar is een zegen. Ik heb ze dubbel en dik verdiend. Ben trots op een vetrolletje hier en een kraaienpootje daar. Eindelijk ben ik een vrouw en niet langer een opgeschoten puber. Mijn lijf draagt littekens, waaraan ik mijn kinderen te danken heb. Een rijkere, gelukkigere jarige is moeilijk te vinden. Een man en twee prachtige dochters. Wie wil daar nu niet de jaartjes voor optellen.

Anyway,

beauty and wisdom are not about counting the years, but about making the years count.

Voor het eerst in een jaar of twee, heb ik vanmorgen mijn meiden wakker moeten maken ipv. omgekeerd. Waarvoor dank, goedheiligman!

Uw kapoen,

Katrien

Arme, arme Sint. Tot 2u22 vannacht heeft ie liggen puzzelen aan het Playmobil ziekenhuis (in zijn herinnering kwam Playmobil altijd in één stuk?). En om 6u30 klonken er al blote-voetstapjes door de gang. Ach ja, geen meelij, hij mag nu weer een jaartje in Spanje gaan uitrusten. Wou dat ik dat ook mocht ;-)

Hannelore: 'Ik is al een grote meis want ik kan mij al vasthouden aan de leuving van de trap.'

Ik weet het, ik weet het. Ik moet complimentjes geven. Maar na een supermarktuitstap valt me dat bijzonder moeilijk. Delhaize was weer overspoeld met hulpbehoevende bejaarden. Ondanks het feit dat ik weet dat ze er niks aan kunnen doen (het is namelijk de deteriorisatie van de frontale cortex), erger ik me blauw. De oogst van vandaag:

- karretjes die in de weg staan

- op peren duwen in plaats van tomaten aan de weegschaal

- drie broden ineens proberen door het snijmasjien te halen

- een hele kassaband nodig hebben voor drie items

- 6 exemplaren die mét kar koffieklets houden aan de ingang

- kassierster die heel snel van mij vanaf wou zijn

Dat laatste kan ik nog begrijpen. Ik zou ook snel van mezelf af willen zijn. Soit, ik hoop dat men gauw iets vindt om die frontale hersenkwab te herstellen. Want als we allemaal 120 worden, ziet het er niet goed uit voor de mensheid.

Volgens de gedragstherapie moet de verhouding tussen complimenteren en negeren/time-out zo ongeveer 7 op 1 zijn. 7 complimentjes vooraleer je je boos mag maken. Dus, beste lezer, ik vind u geweldig!

Geheel op 't onverwacht naar De wilde wilde weg gaan kijken. Ik moest de hele tijd lachen want 'de diepe, diepe crisis' waar het over ging, deed me aan BHV denken maar dan in het extreme, belachelijke getrokken. Mijn theatergenote vond het één en al gruwel want zij moest aan Joegoslavië denken. Of hoe er evenveel interpretaties bestaan, als er mensen zijn...

Onze jongste telg staat normaal te springen om naar school te gaan. We kunnen niet vroeg genoeg vertrekken. Niet zo vandaag. Onze grote mond heeft plots een heel klein hartje bij het vooruitzicht van een bezoek van Sint en Piet. Vooral die grote, grote zak van Piet. Waar een deugniet als zij perfect in zou passen... En ineens zie je in haar ogen de ongerustheid dat ze eigenlijk niet altijd zo braaf is geweest. Mijn arme duts...