Liefste Charlotte, 5 jaar! Je brief komt met wat vertraging. Het is ook druk geweest: je eerste week op je nieuwe school, verbouwingen in ons nieuwe huis... Maar hier is ie dan: de jaarlijkse update. Net als bij je zus ben ik even gaan spieken wat ik vorig jaar allemaal schreef. En wederom moet ik concluderen dat er niet zo verschrikkelijk veel veranderd is. Je blijft mijn grootste dochter, mijn verantwoordelijk meisje, verstandig en wijs. Je verlegenheid laat je wel meer en meer achter je en je kan je helemaal geven aan anderen. Wie jouw vertrouwen wint, raakt je niet meer kwijt. Hoe groter je wordt, hoe stralender je bent. Is het omdat je zo leergierig bent en de school je almaar meer te bieden heeft op dat vlak? Je hongert naar letters en cijfers. Je wijst naar een bus van De Lijn en zegt - alsof het de normaalste zaak van de wereld is voor een vijfjarige - 'kijk, mama, da's bus drieëndertig'. Er zijn wat hindernissen geweest: je verlegenheid, je uitspraak, ... Maar telkens iemand van buitenaf ons daarop attent maakt en ik begin te piekeren, lijkt dat voor jou een trigger om er meteen komaf mee te maken. Als ik mij zorgen maak, dan spring jij plots moeiteloos de horde over. Het zou me plezieren mocht je niet meer wachten tot mijn slapeloze nachten ;-) Je rrrr is eindelijk een echte franse rrrrr geworden. Je tatert honderduit en sinds onze verhuis naar 't Stad ligt je spreektempo ook flink wat hoger. Wat ik hoopte maar nooit durfde verwachten: de nieuwe school doet je goed! Je bloeit en je straalt en je bloost. Ik ben ontzettend trots op je! Het is niet niks, een speelplaats opstappen waar je niemand kent. Ik moet slikken van pure fierheid om mijn flinke oudste! Wat als er in het leven één zekerheid is, dan is het deze: jij bent mijn oudste, mijn eerste. Het licht van mijn leven. Doe zo verder, lieve schat. Meer kan ik echt niet wensen... Een héééél klein kusje en nog een hele dikke ook! Voor mijn onverbiddelijke zoener.
|
Reacties (2)
Vorige pagina 
