... vinden we allemaal ons plekje. Tussen de rommel zitten lezen. In de kast. In de vestiaire. Het meisje klein formaat zoekt 's avonds het grootste bed dat ze vindt. Het meisje groot formaat het kleinste. En ik? Ik bewonder mijn vestiaire. Onafgewerkt maar ze stààt er! Is dat niet de droom van elke vrouw?
Bij de opkuis van ons oude huis, vertelde elke vlek die ik probeerde weg te krijgen een verhaal. Om sommige ben ik heel boos geweest. Bij andere moest ik kindertranen drogen en sussen met 'het geeft niks'. Nog andere waren mijn eigen schuld. Of kwamen er juist omdat ik heel boos was. Er zijn er ook waar we ruzie over hebben gemaakt. Er zijn er die we graag vergeten en er zijn er die we graag hadden meegenomen.
Nu is het tijd voor het volgende koppel. Zullen ze ook kinderen krijgen? Zullen ze ook vlekken maken met verhalen bij? Ons oude huis dateerde van 1830. Hoeveel gezinnen heeft het al gekend. Hoeveel verhalen hangen vast aan hoeveel vlekken. Hoeveel vreugd en hoeveel verdriet.
En in ons nieuwe huis? We hebben alvast wat krassen in de nieuwe vloer. Voor later. Om verhalen bij te vertellen.
Reacties (0)
Vorige pagina 
