De rode is Napoleon. De gele Leopold.

En de pret kon niet meer stuk...

De ketting is van Honey Loops of iets anders plakkerigs van Kellog's.

Ikzelf zie er iets minder vrolijk uit: morgen feest namelijk en ik moest zonodig mijn wenkbrauwen epileren. Waarom, oh, waarom laat ik ze niet gewoon staan. Het is niet alsof ik plots J-Lo allures krijg als ik ze tot een dun streepje herleid.

Onverrichterzake teruggekeerd van de school. Speelplaats verdacht leeg. Agenda gecheckt. Vermoeden bevestigd: pedagogische studiedag. Alweer.

Fikse streep door mijn rekening. Geen economie blokken vandaag. Niet werken vandaag.

Charlotte: 'Mamaaaaa, Muis heeft mama tegen mij gezegd!'

Charlotte: 'Mijn peter is door het rood gereden'

Ik: 'Aah, en heeft de politie hem dan een boete gegeven?'

Charlotte': 'Nee, stickers!'

Vroeger dacht ik: "Een wereld geregeerd door vrouwen zou minder oorlog kennen." Maar als ik dan naar mijn dochters kijk, twijfel ik daar toch ten stelligste aan.

Naar het schijnt staat ergens in Lonely Planet of zoiets over Vlaanderen dat wij geobsedeerd zouden zijn door orde en netheid in onze huizen. Dat fenomeen heb ik hier in het dorpje L. aan den lijve mogen ondervinden. Maar niet alleen heeft de Vlaming een obsessie voor zijn huisje waar van de vloer gelikt moet worden, waar je door de propere ramen niet eens meer ziet of er überhaupt wel ramen inzitten en waar onderbroekjes op kleur gesorteerd en gestreken in de kast liggen. Hij heeft dat ook met zijn tuintje.

En ook daar wordt men in het dorpje L. veelvuldig mee om de oren geslagen. Er wordt gesnoeid, gehakt, geboord, gesneden, gekapt, geverticuteerd en getrimd dat het een lieve lust is. En het gaat NIET om originaliteit. En al ZEKER NIET om schoonheid. Het gaat ALLEEN om perfectie. Geen grassprietje mag uit de richting liggen. Geen blaadje over de rand hangen.

Dat daardoor niemand nog rustig buiten kan zitten. Dat is van geen tel. Een tuin is om in te werken verd*mme! Niet om in te gaan zitten. Niet om van te genieten. Het hele weekend lang hebben we geraas van machines gehad (jaja, ook op de heilige dag des Heren).

En nu? Vanavond? Vuurke stook bij de buren. Het lekker geurtje hangt intussen lekker mee aan de wasdraad en in de gordijnen. Een lekker fris bedje met een snuifje 'verbrand'.

Ach ja, waarom ook niet. Binnenkort zijn we hier toch weg. Van mij mag het regenen, regenen, regenen tot het zover is.

Maar natuurlijk, mijn engeltje, als je 't zo mooi vraagt...

... stond er op het grote rode hart dat mijn meisjes vrijdagavond uit school meebrachten. De pakjes moesten meteen open en konden ab-so-luut niet wachten tot nog-twee-keertjes-slapen. Hannelore droeg heel flink haar gedichtje voor. Met de ogen toe want een gedicht daar zit het woordje dicht in, mama! En met alle gebaartjes die erbij horen!

Vandaag dan de échte moederdag (hoewel ik eigenlijk 15 augustus veel échter vind maar dan is er geen school natuurlijk): de mooiste tot hiertoe. Veel zijn dat er nog niet maar hij kon toch tellen. Zwemmen met manlief, kindjes en meter Jokje en Pieeeter (mét de Antwerpse ie). Lekker picknicken en luieren in het gras. En het mooiste geschenk van allemaal: twee meisjes die geen (u leest het goed: geen) ruzie gemaakt hebben. Mmmmm, zo mogen er nog vele volgen.

Klasgenootje G. komt naar met toe gerend: 'Charlotte zegt dat jij zulke grappige dingen vertelt.'

Nu wist ik dat ik veel talenten had, maar dat dat er eentje van was?