Sinds vanmorgen is Hannelore - op de tonen van Vivaldi's L'Inverno - een dwarrelend sneeuwvlokje. Mét prinsessenjurk en dikke, groene snottebel incluis. De dag was (na een slapeloos nachtje met een Charlotte die niet kon slapen) zo schitterend gestart. Samen een sneeuwman gemaakt, groter dan de meiden zelf. Prima plaksneeuw, dit jaar! Daarna boodschappen wezen doen. Vol goede moed want dat is één van de klussen waar ik een hekel aan heb. Voordeel van huisvrouw zijn, is dat je kan gaan shoppen op de uren dat de meeste andere mensen al aan het werk zijn of juist nog aan de koffie zitten. Vandaag niet dus. Een overvolle supermarkt. Voor mij al mijn hele leven een onuitputtelijke bron van ergernis. Karretjes die in het midden van de gang blijven staan, groepjes hangouderen die alle gangen blokkeren en zelfs na herhaaldelijk gekuch, gesorry en gehum van mijnentwege niet opzij gaan, lange rijen aan de kassa's en vooral... het voorbijsteken! Doen alsof je niet gezien hebt dat er al iemand staat aan te schuiven en invoegen. Vandaag was het dus weer zover. Ik begin dan te trillen op mijn benen, mijn handen beven en liefst van al zou ik in tranen uitbarsten om zoveel ongeduld en onbeleefdheid. Deze keer was het een dame die na herhaaldelijk door mij aangesproken te zijn, nog steeds deed alsof ze mij niet hoorde noch zag. Ben dan uiteindelijk met mijn twee jengelende kinderen aan een andere kassa gaan staan en toen durfde mevrouw mij aan te kijken. 'Kleingeestige' noemde ze me. Nu vraag ik je. Wie is er kleingeestig? Iemand die alleen maar voor zichzelf boodschappen moet doen, alle tijd van de wereld heeft en geen twee bengels aan haar kar heeft hangen? Het valt mij altijd opnieuw op dat het voorbijsteken en het over het hoofd zien van de ander een ziekte is van de 50 plussers. Met mijn excuses voor mijn mams, paps, ooms en tantes... Op één of andere manier zijn zij ervan overtuigd recht te hebben op de beste of eerste plaats. Vinden ze het niet de moeite rekening te houden met de jonge mensen om zich heen. Zijn ze compleet vergeten hoe het is jong te zijn. Zijn zij het die klagen over de 'jeugd van tegenwoordig'. Maar zijn zij het ook die vertikken het goede voorbeeld te geven. Hoewel zij er absoluut van overtuigd zijn in hun hele leven nog nooit iets verkeerd gedaan te hebben. Voorbijsteken mag van mij, hoor. Geen punt. Maar wees dan ook zo fair om het gewoon toe te geven. En probeer misschien toch 'ns het goede voorbeeld te zijn, voor ons, jonge mensen. Op een secondje meer of minder in de rij staan komt het toch écht niet aan, me dunkt. Moraal van dit verhaal? Ik ga nooit meer de boodschappen doen op de ochtend na een verlengd weekend. Veels te druk.
|
Reacties (1)
Vorige pagina 
