We wonen hier nu een vijftal jaar in L. en het grootste deel van die tijd heeft onze straat opengebroken gelegen. Naast veel lawaai (generatoren die 's nachts blijven draaien maanden aan een stuk, tractoren en bulldozers die hoopjes zand verplaatsen), veel vuil (een flinke modderpoel waar met buggy's of fietsen geen doorkomen aan is) is er nog iets anders waar ik me mateloos aan erger. Er hangen daar letterlijk een stuk of wat wegenwerkers rond. Ze hangen aan hun spade, of over de rand van een put in de grond, of uit het raampje van hun gemeentevrachtwagentje... En nooit, nooit, nooit zie ik iemand werken. De hoopjes zand worden af en toe wel 'ns bijgevuld en weer weggehaald (naar een andere straat die openligt?). Er wordt al eens een put gegraven, die dan weer wordt dichtgegooid om enkele dagen later terug opengelegd te worden. Het doet me allemaal wat aan Kafka of aan Magritte denken.

Maar wat nog het ergste is: ze doen niet liever dan wie voorbij komt van begin tot eind nastaren. Aangapen. Met de mond open, sigaret bungelend in een mondhoek. Te weten dat ik toch wel enkele tientallen meters te gaan heb onder deze nietsontziende blikken, begrijpen jullie vast wel dat het me vanmorgen met een ochtendhumeur van jewelste even te veel werd. Quit staring, start working, for f*** sake!

Hannelore vanmorgen in de badkamer wijst vaag naar iets achter manlief zijn badhanddoek: 'Kijk, mama, 't is lijk nootjes...'

Charlotte vanmorgen: 'Mama, jij moet naar school want jij moet nog veel liedjes leren, hé!?'

Charlotte vanavond: 'Ik doe de boogiewoogie want ik ben zo blij.'

Ik citeer: Nicole Orriëns (http://dagboekvaneenthuisblijfmoeder.blogspot.com)

"Soms zie ik me zelf moederen en modderen en vraag me af wie mij in vredesnaam de leiding heeft gegeven. Welke gek is er zomaar weggegaan en heeft mij achtergelaten met de verantwoordelijkheid voor de veiligheid en opvoeding van maar liefst vijf kinderen?

Wanneer ben ik van het kind in de volwassene veranderd, en waarom heb ik daar geen memo van gehad?

De laatste keer dat ik keek werd er nog voor míj gezorgd, en nu ben ik degene die elke dag verantwoorde maaltijden op tafel zet, het huishouden regelt en voor kinderen zorgt.

Je kunt je als kind ook niet eens even omdraaien of je bent de moeder."

Wie wil er 'ns voor mij zorgen? Iemand? Niemand?

Alleen mijn jongste dochter wil nog op de foto. De oudste lijkt wel een stuiterbal... niet meer vast te leggen op de gevoelige plaat.

Alweer een fijne familiebijeenkomst waar de wijn overvloedig vloeide, het warm vertoeven was en de worstjes als vanouds heerlijk smaakten... Nadien trokken manlief en ik naar een restaurant waar men californian inspired cuisine serveerde. Een fijne ervaring, mag ik wel zeggen. Wat californian inspired wilde zeggen was even afwachten maar het bleek al snel heel fun te zijn. Gastheer van de avond was een doodgewone vlaming met een flinke knipoog. De gastvrouw (zaakvoerder en vrouw van de chef-kok) een authentieke californische.  Ze doorspekte haar beschrijvingen van de wijnen met veel wows en fun. Crazy kwam er ook nog aan te pas bij een californische Riesling die door mij zeer gesmaakt werd. Manlief vond hem iets minder. Het was een specialleke in elk geval. Niet voor ieders meug en dus best wel crazy te noemen.

Het eten was wat mijn oma petite cuisine noemde. Kleine beetjes dus. Maar oh zo heerlijk: spannende combinaties. Kokos met volkorenbrood en bloedappelsien, californische oester met gember (hoe veel beter dan een noordzee oester valt gewoon niet te beschrijven) en daarna laat mijn geheugen me in de steek. Was het de wijn of waren het de poëtische beschrijvingen van al wat we daarna nog kregen? Blijven nog het meeste hangen: een bevroren snoepje bij de koffie met een smaak ergens tussen kumquat en mandarijn en bij het dessert een schuimpje van granny smith en verschillende soorten pepers, een echt opkikkertje... En die crazy californische witte, die vergeet ik alvast nooit meer. Echt wow!

En nu maar hopen dat oma mijn dochters overleefd heeft.

Voor wie Slummy Mummy gelezen heeft: Sexy Domesticated Dad zit in mijn klas!

... voor wie doe ik het eigenlijk? Zit ik hier alleen aan tafel met pannekoeken en limonade. Want de meisjes zijn prinsessen en spelen in hun kasteel (lees onder de bank) en prinsessen hebben geen honger.

Vanmiddag is Hannelore helemaal uit eigen beweging, vol enthousiasme en blinkend van trots, terug naar school gegaan. Om half vier, toen school gedaan was, vroeg ze ook meteen of ze 'straks' terug mocht gaan. Voor haar mag een schooldag dus 24 uur duren.

Getekend, een opgeluchte mama

PS : Charlotte's nieuwe stopwoordje is 'se'. Te pas en te onpas, se.

Ik: (zucht)

Charlotte: 'Mama, waarom zucht je?'

Ik: 'Omdat ik geen zin heb om te poetsen'

Charlotte: 'Je moet niet poetsen, hoor!'

Ik: 'Mama zal nu wel heel verdrietig zijn als jullie allebei op school zijn. Dan ben ik hier helemaal alleen...'

Charlotte: 'Niet verdrietig zijn, mama, vanmiddag mag je ons al komen halen!'

Op vakantie voelde ik me bijna-perfect. Als mama alleen gaan zwemmen met twee 'ongeleide projectielen'. Ze kalm en relaxed uit- en aankleden, afdrogen, troosten bij valpartijen en water-in-de-oogjes, niemand uit het oog verliezen... Het kost wat moeite maar het ging me lekker gesmeerd af.

Tot onze laatste zwempartij. We stonden helemaal aangekleed, blinken van trots om zoveel efficiëntie in de hal van het zwembad klaar om naar huis te vertrekken. Daagt het me plots dat de zwembanden nog in het peuterbadje achtergebleven zijn. Spiksplinternieuwe, kostelijke zwembanden. Het hoofd koel houden. De vriendelijke meneer aan de receptie mocht even babysitten, ik kreeg van die lullige douchemutsjes voor over mijn schoenen en mocht zo het zwembad in. Helaas lagen de zwembanden diep in het water. Hoofd koel houden, mama. Wat nu... Alles uittrekken? Gelukkig kwam daar een reddende engel, ook een mama alleen op vakantie. Wij begrijpen elkaar, hé! En de meisjes zijn gehoorzaam bij meneer van de receptie blijven wachten. Zonder huilen.

... op Sinterklaas, zingt Charlotte uit volle borst. Mijn herhaaldelijke pogingen haar te wijzen op het significante leeftijdsverschil halen niks uit. Nu ja, al die pakjes, ergens begrijp ik haar wel.

En ik, ik ben verliefd op mijn dochters. Onze eerste echte meidenvakantie. Zonder papa. Aan het zwembad luieren, koffietjes/fristi's drinken, samen naar De Bevalling kijken, ziekenhuisje/schooltje spelen, 'dommeriken' roepen naar de grote jongens (waarop mama zich snel achter haar dochters verstopte), giechelen, naar de sterren kijken, met de laarzen in zee, golven springen, picknicken... Een paar keer zijn we de waarachtige verwondering tegengekomen: bij het zien van honderden zeesterren op het strand (de meeuwen speelden er een partijtje 'voetbal' mee), bij het zien van duizenden sterren 's nachts (zo veel zag ik er echt nog nooit), bij het zien van de reigers in volle vlucht en dinsdagnacht angstig bij elkaar in bed voor zoveel stormgeweld.

En mijn grootste verwondering gaat uit naar mijn twee meiden die nu eindelijk zonder geruzie, hand in hand zelfs, genieten van het leven. Er wordt wat afgegiecheld.

Uitspraken van de week: krietelen (combinatie van kriebelen en kietelen) en afgesprookt. Hannelore's favoriet is tuujlijk. Charlotte begint steeds meer vragen te stellen (over waar de sterren vandaan komen, je kent dat wel). Het is alle creativiteit aan dek om altijd maar degelijke, verantwoorde antwoorden te bedenken. Zeker als om 7u30 's morgens een piepstemmetje je wakker maakt met de vraag waarom 'mama en papa niet getrouwd zijn'.

Eindelijk heb ik ook 'ns tijd gehad om te lezen. Slummy Mummy ligt op het nachtkastje. Over hoe het moederschap en zeker het thuisblijfmoederschap niet altijd een roze wolk is. Hoe je als vrouw perfect een hoogvlieger kan zijn op het werk maar eens thuismama, je geconfronteerd wordt met het feit dat niet alles vanzelfsprekend is. Zeker kinderen opvoeden, kleden, voeden, huishouden ... niet. Het neigt soms een beetje naar een stationsromannetje maar haar bedenkenkingen bij het moederschap zijn me dat wel waard. Het helpt me in elk geval relativeren. Perfect zijn hoeft niet.

De stoet was wat miezerig begonnen, woensdag, maar het werd toch nog een mooie dag. Vriendje A. , verkleed als paard, klasgenoot van Charlotte hinkte helemaal achteraan de stoet, viel al wandelend bijna in slaap. Wat was ie gelukkig toen hij op ons 'kiddy board' mocht meerijden. En daar reed ik dan, met één Pippi Langkous in de buggy, één Pippi Langkous aan de hand van een juf met blauwe krullen, een oma op sleeptouw en een paard tussen mijn armen.

Na school is vriendinnetje S. komen spelen en waarachtig: het worden echte, grote meisjes. Elkaar schminken, elkaars haren kammen, koffie drinken, mama en papa spelen... Het was een plezier. S. mag nog komen! Ze bemiddelt altijd tussen Charlotte en Hannelore en ik vermoed dat in haar een rasechte manager schuilt want ze commandeert en iedereen luistert zonder aarzeling. En uit die kleine kindermondjes komt een mens nog 'ns iets te weten ook. Toen ik aan mijn dochters zei 'Jullie helpen niet!', antwoordde S. 'Mijn papa helpt ook nooit!'. Rara, waar mama en papa S. ruzie over maken.

Gisteren ben ik de meisjes dan nog gaan inschrijven in hun nieuwe school. Jaja, ik heb me in het verkeer gewaagd. Alweer een hindernissenparcours. Alweer ongelooflijke dingen gezien op de weg. Maar het is me gelukt me niet - al te zeer - op te winden. Te moe waarschijnlijk. Ben heel enthousiast over de school. Katholiek in tegenstelling tot hun huidige school. Met een heel gericht opvoedingsproject met Jezus als grote 'pedagogische' voorbeeld. Veel aandacht voor de zwaksten en voor de armen. Met nadruk op het mens-zijn, op goedheid en respect. Op het leren samenleven. Kortom, ik kan me er helemaal in vinden. Vooral het feit dat een aantal waarden heel expliciet uitgesproken worden staat me aan. Want veel van wat ik lees elders, zijn lege woorden. Het was een fijne babbel met 'mevrouw de directrice'.

Vandaag is ook Hannelore's laatste dagje bij de onthaalmoeder. Mijn kleine meisje wordt nu echt en techtig groot. Nog een weekje en ze mag mee de speelplaats op...