Wij zien 2008 alvast door een roze bril!

U ook?

Beste wensen van ons allevier...

Elke dag lees ik De Morgen. Elke week lees ik Weekend Knack. Op mijn nachtkastje liggen boeken als Kaas en de evolutietheorie, The Sceptical Environmentalist en Het rijk van de schaarste. Naast de WC pot staat een mandje met achterstallige Knacks die rustig maar gestaag worden bijgelezen.

En toch. Zit ik hier alleen een traan te plengen met de Libelle voor mij. Een zoon emigreert en neemt op het vliegveld afscheid van zijn moeder. Op de vraag of hij nog vloeistoffen bij zich heeft, antwoordt hij gevat 'Alleen tranen'. Zo schoon. Snif.

Het was een onmogelijke opgave, die twee meiden op één foto krijgen voor onze nieuwjaarskaart. Voor de definitieve is het nog wat vroeg maar hier alvast wat afgekeurde foto's... Met als toemaatje het bewijs dat ze elkaar (ssst, niet te luid!) elkaar heel stiekum toch wel een klein beetje graag zien.

Er ligt zowaar een laagje sneeuw in onze tuin... 'Tijs' volgens Hannelore. En er woont een gek 'piepevogeltje' in onze perelaar. We moedigen vogeltjes nochtans niet aan hier te komen nestelen wegens te veel poezengevaar. Maar deze krijgen we niet weg. Hij piept er lustig op los, de hele dag door. Klinkt als zo'n speelbeestje voor een of ander huisdier. Als die katten nu maar niet hetzelfde denken.

"Nooit ervaar ik het moederschap zo erg als sneeuwruimen terwijl het sneeuwt, dweilen met de kraan open als op woensdag. Dapper houd ik stand terwijl om mij heen bekers met kleverige ranja omvallen, spelletjes worden gedaan en niet opgeruimd, toiletten gebruikt en niet doorgetrokken en jassen nonchalant op de grond gesmeten.

En terwijl ik mijn eenzame strijd voer roepen die kinderen voortdurend: 'Mamaaaa! Mamaaa!', en dienen verzoeken in om fruithappen, conflictbemiddeling, relatiebemiddeling, eerste hulp bij ongelukken en vragen waarom het gras eigenlijk groen is.

Diep in mij voel ik een diepe snik opwellen en verlang ik er naar luid wenend op de trap te gaan zitten. Het zal niet lang meer duren voor ik mij gewonnen moet geven, en Floris mij vanavond zal moeten uitgraven uit de kinderzooi.

Hoewel, misschien moet hij me gewoon maar laten zitten.
Dan kunnen ze me tenminste niet meer vinden."

Komt uit: http://dagboekvaneenthuisblijfmoeder.nl

Tranen van het lachen, als ik dit blogje lees. Mama's moeten helemaal niet perfect zijn ;-)

Ja, beste mensen, ik heb een peuter met fikse driftbuien. Een kleine wandeling gisteren resulteerde in 20 minuten koppig straatzitten want Hannelore wilde niet - en ik herhaal NIET - stappen. En wat doe ik dan? Ik volg de boekskes. Niet toegeven, mevrouw, niet toegeven... Dat creëert precedenten en dat willen we niet. Vanmiddag aan de schoolpoort weer hetzelfde verhaal.

Hoe komt het dat volharden (van mijnentwege - liever niet van Hannelore) mij beter lukt thuis, zonder pottenkijkers? Ik hou van mensen die mij zien sukkelen en 'ns hartelijk moeten lachen. Uit herkenning? Uit empathie? Of gewoon omdat zijzelf gelukkig zijn?

Waar ik het moeilijk mee heb zijn die andere blikken. De boze blikken. De gefronste wenkbrauwen. Het bedenkelijke gesssjjj. Wat verwacht men dan? Dat ik zomaar meteen toegeef aan elke gril om de lieve vrede te bewaren? Of denken ze dat ik een slechte moeder ben die haar kind niet in de hand heeft?

Ik ben nochtans overtuigd dat ik het goed aanpak. Het is een fase die we doormoeten maar ik kan alvast minstens even koppig en volhardend zijn als dat kleine madammeke. None shall pass! En als zij daar af en toe flink stoom voor moet aflaten, dan hoort dat er gewoon bij. De één is nu eenmaal koppiger dan de ander.

Het zit me dwars dat een kind nog zo weinig kind mag zijn. Zoals wij vroeger buiten speelden, op de straat nota bene, dat bestaat niet meer. Daar konden wij tenminste stoom aflaten. Als ik ga wandelen, is er geen enkel plekje waar ik 'gerust' kan zijn en mijn meiden 'ns laten hollen. Er is altijd gevaar voor auto's, fietsen, joggers... Voortdurend roep ik 'opgepast', 'voorzichtig', 'kijk uit', 'kijk voor je'... tot mijn stem het bijna begeeft. En dan nog gaat het altijd wel ergens fout en lopen ze iemand voor de voeten. En volgt die slechte-moeder-blik.

Het ene kind is ook actiever dan het anderen. Heeft meer aandacht nodig dan het anderen. Of meer affectie. Of ... Nochtans worden ze met speciale 'leerprogramma's', kinderpsychologen en zelfs medicijnen afgestompt tot zoveel mogelijk van hetzelfde. Zo weinig mogelijk verschil.

Mooi, hoor, ik die zoveel van verschil houd. Het wordt tijd dat we terug naar de stad gaan. Waar verschil een evidentie is.

Gisteren mijn eigen naam 'ns gegoogled. Blijken er nog een paar met dezelfde voor- én achternaam rond te hotsen in ons landje. En één daarvan heeft dan nog een dochter Charlotte van - jawel - 4 jaar. Net als de mijne dus.

Een hele tijd geleden kreeg ik op dit blogje een reaktie. Na wat over en weer gemail blijkt dat Nele ook Gezinswetenschappen studeert. Nu zitten we dus samen in de klas en ik heb geen flauw idee hoe ze eruit ziet. Blijkt dan vandaag ook nog dat wij op dezelfde dag jarig zijn. Wat trouwens heel binnenkort is. Bij deze dus, gelukkige verjaardag, Nele!

De boogschutterkes blijken trouwens zeer ruim vertegenwoordigd in Gezinswetenschappen. Zou het dan toch in de sterren geschreven staan? Of we dan ook nog slagen is een andere zaak, natuurlijk. De eerste twijfel en zenuwen slaan toe. Binnenkort eerste examen en het wil er maar niet in. En dan begint het natuurlijk: heb ik dit echt nodig? waarom doe ik mezelf dit aan? Maar volhouden is de boodschap, zo houden de ouderejaars me voor. Duimen, hé, de 17de!