Eén van de voordelen aan thuisblijven vond ik tot hiertoe dat ik hier wel degelijk de baas ben! In tegenstelling tot op kantoor heb ik het thuis voor het zeggen.

Maar wat collega's niet doen (wat een luxe) is heel hard schreeuwen als ze hun zin niet krijgen.

De baas zijn is niet altijd even leuk.

Het is me weer gelukt! Tussen alle commerciële geweld is het elk jaar opnieuw een uitdaging van jewelste om wat leuks voor Sint-Maarten te vinden. De buit:

- puzzel van Dora (commercieel maar toch een beetje educatief verantwoord)

- een Blues Clues plakboek voor Hannelore

- een Muis educatieve spelletjesdoos

- houten sambaballen en een tamboerijn

- en een toegift: zo'n plastieken pony voor Charlotte. Een heel kleintje maar. Niks met batterijen. My little pony was al populair toen ikzelf nog droomde van prinsen op witte paarden enzo dus zo commercieel kan het niet zijn, toch?

De meiden zijn (nog net als vorig jaar) een tikje bang van zwarte piet. Elk geluidje dat ze niet meteen kunnen plaatsen, dat moet toch wel van de piet komen. Van wie anders. En braaf dat ze dan zijn...

Op Charlotte's verlanglijstje vorig jaar stond een vlootje boter. Maar cola was ook goed! 

Dat is nu een van de voordelen van kinderen hebben. Zelf bijna niet kunnen slapen van spanning om hun gezichtjes te zien als de Sint is geweest...

Geachte,

Op de eerste schooldag van dit jaar kreeg ik (mama van Charlotte , 2e KL) te horen dat mijn kinderen niet op de speeltuin mogen bij het afhalen om 12u of om 15u30. Geen enkel probleem wat mij betreft.

De laatste tijd zie ik echter weer meer en meer kinderen die dit wel doen. Terwijl ik aan mijn jongste dochter uitleg dat dat niet mag van de juf, merk ik dat andere moeders/oma's/vaders/opa's geen weet hebben van dit verbod. Kunnen jullie aub. ervoor zorgen dat IEDEREEN hiervan op de hoogte gebracht wordt? Dan is het voor mij makkelijker om dit duidelijk te maken aan mijn jongste dochter. Leg maar 'ns aan een peuter van net 2 uit waarom andere kinderen wél en zij niet op de speeltuin mag. En dan blijf ik niet achter met het gevoel dat er met twee maten en gewichten gewogen wordt.

Als er in het begin van het schooljaar nieuwe afspraken gemaakt worden, dan houd ik mij daar als ouder aan en verwacht van mijn kinderen dat zij hetzelfde doen. Het is dan altijd spijtig te moeten vaststellen dat naarmate het schoojaar vordert, andere ouders hier lakser in worden maar ook dat niemand van de school zelf hen daar nog over aanspreekt. Ouders die zich wel aan de regels houden zoals ikzelf zijn daar mijns inziens de dupe van. Net als hun kinderen. Hoe kunnen wij onze kinderen regels leren als ouders zich daar zelf niet aan houden? Dat stemt mij vaak triest maar ik hoop op de school te kunnen rekenen om hierin kordater op te treden.

Met vriendelijke groet,

Katrien

Normaal doe ik zoiets nooit. Kleren kopen naar aanleiding van een reclamecampagne met bekende dame als model. Maar deze ene keer kon ik het echt niet laten. Eén van de schoonste madammen ter wereld, Jane Birkin, die kleren showt voor La Redoute... Zo wil ik ook best ouder worden.

Gisteren op het station een tien-rittenkaart gekocht. Vroeg de man toch wel of ik niet beter een GO-Pass zou kopen. Ha ha, wat voelt dat goed.

PS: beste medeweggebruikers: gelieve eerst uw autoruitjes te krabben en zich pas daarna de weg op te smijten!

... wordt zelfs kinderopvang geoutsourced naar lageloonlanden...

 http://www.youtube.com/watch?v=qX0oRKk6Qlo

 http://dagboekvaneenthuisblijfmoeder.blogspot.com

En wat las ik daar? Deze ode:

We are the cavalry door Marie Bellet

I guess I don't get out much,
and even when I do,
It's piano, soccer, dentists, doctors, groceries, scouts and school.
Stockings and high heels?
I own quite a few,
still it's rare they get much wear,
running as I do.

I'm in a secret army,
we're several million strong.
We sort the darks and lights,
we sort the right from wrong.
We guard our children's hearts,
we are always on patrol.
We will raise a generation,
we are fighting for their souls.

And we are the cavalry,
we ride out in this world.
In our minivans filled with boys and girls.

We are the hand that rocks the cradle,
we are the missing link.
Between love and life,
standing steady at our sinks.
We are the cavalry, we are the cavalry.

Soms say we ride in circles,
they say that we are fools.
Wasting time with kids and driving the car pools.
But this culture war is fought and won with nothing less than this,
A mother's loving eyes and a mother's gentle kiss.

And we are not afraid to sacrifice for the choices we have made,
No we are not afraid to give our lives each and every day.

We are the cavalry,
we are the cavalry.

Charlotte : 'Mama, J. heeft in mijn regenboog gebeten!'

Mama : 'Je wat?'

Charlotte : 'Hier' (wijst naar haar elleboog)

Zo titelt het opiniestukje van Hans Van Crombrugge in De Morgen van vandaag. Mijn reaktie:

Geachte heer Van Crombrugge,

Heel herkenbaar, wat u daar vertelt. Ook al heb ik twee dochters die liever aan ballet doen dan aan voetbal. Op de dansles maar tevens aan de schoolpoort, in het verkeer en bij nader inzien zowat overal, wordt misschien wat minder gescholden dan aan het voetbalveld maar is het fatsoen van mams of paps evengoed vaak zoek.

Ik probeer mijn dochters te leren dat je beter je beurt afwacht en genoegen neemt met de kruimels die overblijven eerder dan je ellebogen te gebruiken om het grootste stuk te bemachtigen. Daar voel ik me vaak alleen in. We leven nu eenmaal in een tijd waarin de volwassenen het altijd beter weten dan ..., meer recht hebben op ..., minder tijd hebben voor ...

Hoe kunnen wij volwassenen verbaasd zijn over de verloedering van de jeugd? Mij verbaast het eerder dat er flink wat zijn die ondanks het voorbeeld dat ze thuis meekregen minder in ik--termen denken dan de generatie van hun ouders. Veel ouders beseffen mijns inziens ook niet dat hun eigen gedrag tegenover anderen net zo goed een deel van de opvoeding is. Opvoeden beperkt zich immers niet tot de relatie met het kind in kwestie. Dat kind spiegelt zich ook aan hoe jij als ouder omgaat met anderen.

Moeten we niet leren onszelf wat minder geweldig te vinden en meer respect opbrengen voor leerkracht/trainer/agent...? Wordt het niet dringend tijd dat we uit onze ik-wereld stappen en terug meer aan ons  beginnen te denken? Zou dat geen goed voorbeeld zijn voor onze teerbeminde kids? Kunnen we een ethische code maken voor aan de schoolpoort? Voor in het verkeer? Voor het aanschuiven in rijen? Een ethische code zoals als-andere-ouders-geen-snoep-meegeven-naar-school-doe-ik-dat-ook-niet? Een ethische code voor sportclubs lijkt me niet voldoende. Maar het is alvast een goed begin.

Katrien

Eén van de kindjes rukt zich los uit mama's hand en rent bijna de straat op. Meneer moet remmen en scheldt mama de huid vol. Dat ze haar kinderen beter moet opvoeden.

Mama moet plots remmen voor een meneer van middelbare leeftijd die zonder kijken de straat oversteekt en krijgt de huid volgescholden.

Wie moet hier eigenlijk wie opvoeden?

Charlotte is helemaal gek op haar bierbapop die ze van haar peterke kreeg. En Hannelore is gek op de doos waar de bierbakoets in zat. Ze past er helemaal in...

Een beetje mist in de tuin. De verwachting van een zonnige dag. Charlotte heeft een dagje vrijaf van school.  

Eerst met beide meisjes te voet naar het postkantoor geweest. Alledrie met de neus in de wind ons lekker laten opwarmen door het zonnetje.

Op onze terugtocht via het kerkhof (het laatste autovrije wandelplekje binnen onze gemeente) de dierendokter tegengekomen. In kleine houten kistjes had hij twee fretjes bij waarmee hij op konijnen kwam jagen. Die laatsten graven tunnels onder de graven waardoor er af en toe 'ns eentje inzakt. Met veel interesse hebben de meiden en ik de jacht gevolgd. Ondergetekende vond het ietwat zielig voor de konijntjes maar mijn dochters hadden er duidelijk minder problemen mee. Hoewel, Charlotte zegt dat ze later ipv. toch maar dierendokter wil worden om die kapotte konijntjes te maken.

Terug thuis was mijn goede humeur niet meer bestand tegen de bom die hier gebarsten was. Mijn meisjes lijken niks liever te doen dan AL hun speelgoed uit te halen, manden uit te kieperen, zakken om te keren en kussens uit de zetel te gooien tot binnen de korste keren (écht, ze hebben er amper enkele seconden voor nodig) de hele vloer bezaaid ligt met speelgoed. Twee seconden spelen ze met de Ikea-treinbaan, dan drie seconden kleuren, dan een momentje met de poppen en dan weer terug naar de treinbaan... De laatste tijd lukt het me aardig om een oogje dicht te knijpen en de rommel tot 's avonds te laten liggen. Maar op een dag als vandaag had ik zelf flink wat gepland en véél te weinig geslapen wegens mijn vroege vogels. En dus moest ik wat orde in huis krijgen vooraleer ik ook wat orde in mijn hoofd kreeg.

Tijdens Hannelore's dutje mocht Charlotte wat schilderen. Mét de belofte dat ze niet op haar kleren zou morsen... Rara, haar pasgewassen broek en dito truitje zien nu helemaal geel en blauw. En nee, dat waren niet de oorspronkelijke kleuren.

Terwijl ik de kleerkast opruimde (Spullenhulp, hier komen we) hebben ze boven ook nog 'ns alle kasten omgekeerd en ondanks mijn herhaaldelijk verbod aan de ramen te komen, heeft Charlotte haar vinger tussen het raam geklemd.

En verder? Ik heb nu een agenda om in op te schrijven wie ik wanneer kan bellen om een afspraak te maken. Tegenwoordig als ik naar een arts bel of een of andere dienst krijg ik altijd een bandje met daarop 'u kan ons bereiken op die dag van dat uur tot dat uur...'. Dus nu moet ik dagelijks checken wie ik moet bellen op welk uur. De ene is enkel op donderdagavond tussen 18 en 20u bereikbaar, de andere enkel maandag- en woensdagvoormiddag en nog iemand anders dan weer alleen in de namiddagen... Wie kan er nog wijs uit?

Nog iets waar ik een punthoofd van krijg: de RVA! Ze hebben het ooit klaargespeeld om op mijn vraag waarom mijn fax niet doorraakte te antwoorden dat de persoon die naast de fax zit met vakantie was. Zoiets vergeet ik niet licht. Vandaag bekroop me het gevoel dat ze het nodeloos ingewikkeld maken zodat toch vooral niemand die uitkering zou aanvragen. Zo een beetje als een stinkdier dat een lekker geurtje spuit om zijn vijand te verwarren... Ik voelde me eerder vijand dan klant. Van het kastje naar de muur. Dat dat nog altijd bestaat.

Tot overmaat van ramp moeten we straks nog naar de tandarts. Nog zo'n leukigheidje.

Maar om toch nog even af te sluiten met een positieve noot: Charlotte is opgestaan met een beet van een mieg.

... komt de stilte. Dit weekend hadden we twee extra kindjes in huis. Eentje van 9 maanden, een jommetje en eentje van 2,5 (een meisje). Om 5u45 was de jongste wakker en hebben we de kleine jongeman bij ons in bed genomen. Ik was helemaal vergeten hoe heerlijk dat kon zijn, zo'n nestdiertje bij je in bed. De kleine man heeft zich de hele tijd niet laten horen buiten af en toe een schaterlach.

De grote zus bleek een grote deugniet en een grote knuffelschat... Net als mijn meiden liep ze liefst in haar blote poep rond! En eten! Het woordje dat zij het beste kende was 'nog'. Nog voor iedereen aan tafel zat, zat zij al op haar stoel heen en weer te schuifelen en luidkeels 'mmmmmmm' te zingen. En als iedereen allang terug gaan spelen was, vroeg ze om nog 'ns een bordje op te scheppen.

Moeilijkst was aankleden, uitkleden, ergens naartoe gaan... Tegen dat al die jasjes en schoentjes en mutsjes aan zijn... De twee middelste madammekes doen niets liever dan telkens hard wegrennen en alles terug uittrekken... Ik heb wat kilometers afgelegd, achter blote poepkes rennend...

Het was druk maar wel leuk. Misschien toch nog eentje?

Gisteren wonder boven wonder een prachtige, zonnige herfstdag! Met ons gezinnetje (geen extra kindjes meer) naar Puyenbroeck gereden voor een picknickje aan de speeltuin en daarna een flinke wandeling. En zoals meestal: iets wat we niet gepland hadden mondt uit in verrassingen allerlei. Een hele mand kastanjes bijvoorbeeld. Een pauw die uit je hand kwam eten. Een pauwenpluim op de grond die we mee naar huis genomen hebben. One of those golden afternoons.

Daarna zijn onze meisjes ein-de-lijk eens vroeg gaan slapen zonder tegenpruttelen en vanmorgen hebben ze het ook allebei ein-de-lijk tot na zevenen gerokken!