Vandaag eerst naar een begrafenis geweest in Sint-Martens-Latem. Stilzitten in de kerk was voor de meiden nog nét iets te moeilijk dus hebben we een wandeling gedaan en genoten van het voorjaarszonnetje. Wat een mooie streek! Ik begrijp dat schilders hier inspiratie vonden.

Daarna in vliegende vaart naar de trouwmis van Meester Jelle. Veel meer kleutertjes dan verwacht stonden halsreikend uit te kijken naar hun meester. De juffen van school deelden bellenblazertjes uit. Het bruidspaar dat de kerk uitkwam omringd met honderden zeepbellen en al die enthousiaste kleutertjes. 't Was ontroerend.

Intussen geprobeerd aan Charlotte uit te leggen wat de dood is en waarom iedereen verdrietig was in de eerste mis en waarom iedereen vrolijk lachte in de tweede. Zo sta je zelf ook nog 'ns stil bij een paar zaken!

Vanavond viste ik een uitnodiging voor een huwelijksviering uit Charlotte's boekentasje.

Ik: "Ah, Charlotje, jouw meester Jelle gaat trouwen?"

Charlotte: "Ja, met mij!"

Na lang twijfelen toch maar Mr. Marie aangesproken op de speelplaats. Marie zit namelijk bij Charlotte in de klas en wordt afwisselend door twee mannen van school gehaald. De een heeft grijs haar maar geen rimpeltjes, de ander heeft rimpeltjes maar geen grijs haar. Ik heb gegokt op die met rimpeltjes en gevraagd of hij de papa van Marie was. Niet dus, hij was de opa. 

Gelukkig heb ik niet aan de papa gevraagd of hij de opa was.

Dat zijn mijn twee meiden. Charlotte een maagd pur sang. Een ongelooflijk pietje precies. Kon al op ontzettend jonge leeftijd een volledige maaltijd binnenlepelen zonder morsen. Weet altijd waar mama's sleutels liggen of zusje's tutje.

Ons leeuwtje, dat is Hannelore. Letterlijk met de blonde, licht krullende manen en het oorverdovende gebrul. En figuurlijk? Een grote mond met een héél klein hartje. Ze is geduldig en rustig tot haar emmertje overloopt. Dan gilt ze even alles van zich af. Het verbaast me dat onze ruiten het nog niet begeven hebben. Of dat de politie nog niet aan de deur heeft gestaan voor vermeende kindermishandeling.

Wij hebben dus een proper en een vies kindje. Charlotte maakt zich niet graag vuil en Hannelore doet niks liever. Met haar 'kolenschoppenhandjes' en haar immer zwarte nageltjes. Ik krijg ze ècht niet meer schoon.

Charlotte is lang en slank, Hannelore lang en rond. Een prinsesje en een 'Jerommeke'. Aan Charlotte is alles elegant, aan Hannelore is alles rond (stel je voor, ze heeft zelfs ronde teentjes).

Het maagdje eet heel graag groenten, fruit en al de rest. Het leeuwtje trekt haar neus op voor alles wat naar gezond ruikt. Een omnivoortje en een carnivoortje, zeg maar. Koffie lusten ze allebei. Net als mams en paps. En koekjes natuurlijk. En snoepjes. Dat hebben ze niet van mams en paps. Als ze in de keuken geritsel horen, stormen ze allebei hierheen. In dit huishouden gaat geen kruimeltje verloren.

Wilde vanmorgen samen met Hannelore boodschappen doen, had nog maar net de voordeur achter me dicht getrokken en toen overviel het me: ik heb de sleutel binnen laten liggen. Handtas bij maar geen gsm.

Ongeveer een jaartje geleden is met hetzelfde overkomen. Toen heb ik van bij de overburen Tim gebeld, die heeft toen zijn vader gebeld en die heeft ons de reservesleutel gebracht. Maar no such thing today! De lieve opa zit ergens diep in de Kempen bij Tim zijn broer. Tim zat nog maar net in Brussel dus die kon ik ook moeilijk meteen laten terugkeren.

Denken! Denken! Denken!

De oplossing, we proberen het aan de achterkant. Wij wonen in een rijhuis dus moesten Hannelore en ik een flink stuk omlopen en dan door de drassige velden met de kinderwagen. En nu maar hopen dat ik over het hek van onze tuin zou geraken.

In de verte zag ik onze achterbuur/boer vreemd opkijken. Hij was met de hand aan het zaaien (ik wist niet dat dat nog op die manier gebeurde) en dan komt daar zo een opgedirkt madammeke met buggy en kind zijn veld doorploegen. Ik zag hem al denken. Een vluchtelinge, of zo.

Maar de schat! Hij heeft buggy, kind én mezelve over het hek geholpen! Dank u, lieve boer! Zal ie vanavond bij zijn pintje nog 'ns hartelijk om moeten lachen...

Het staat al een hele tijd op mijn to-do-lijstje. Pogen de persoonlijkheidjes van de meiden te vatten in enkele woorden.

Charlotte:

Te vroeg geboren en daarom van in het begin een beetje ons zorgenkindje. Met haar brilletje op het puntje van haar neus ziet ze er heel wijs uit. Een half jommetje met haar korte, wilde haren. Ze willen maar niet groeien, die haren, en speldjes, elastiekjes of strikjes zijn volgens haar echte martelvoorwerpen en dus no go. Haar koppigheid heeft ze van haar papa, haar lichte ontvlambaarheid van haar mama. Het zal vast aan de leeftijd liggen maar ze weet het altijd beter. Charlotte zingt de hele dag door. Ze kent alle liedjes van op school, van op de televisie, van mama uit het hoofd hoewel de woorden wel 'ns fout zijn :

'In een klein stajommetje, morgens in de voegte, tomden wagentjes netjes op een rij, 'k zag een masichientje, draaien aan een wieleke, akke tutuut, weg zijn wij.'

Wat wordt Charlotte later? Actrice lijkt mij een goeie gok. Acteren kan ze nu al als de beste. Van komedie spelen tot stand up comedy om iedereen aan het lachen te brengen. En aan fantasie ontbreekt het haar ook niet. Zo kreeg ze gisteren een zakje snoep van mij die ze vervolgens al-le-maal in één ruk heeft opgegeten. 's Avonds vertelt ze staalhard aan haar papa dat een blauwe auto met een mama, papa, twee meisjes en een jongen erin over haar zakje snoep gereden heeft waardoor haar snoepjes zo vies waren dat ze er geen voor haar papa heeft kunnen bewaren. Ze leek het zelf nog te geloven ook.

Charlotte herkent al flink wat automerken. Beter dan haar mama die alleen de kleur van een wagen onthoudt. En ze houdt van brommers. Dat belooft over 13 jaar.

En nu Hannelore:

Mijn voorspelling tijdens de zwangerschap was een bruin kindje want ik had voortdurend zin in wortels die ik dan ook met de kilo's verorberde. En haar naam leek me echt iets voor een buitenkindje. Deze voorspelling is in elk geval uitgekomen. Charlotte is wit wit wit. Zelfs na een hele zomer kleurt haar velletje amper rood. Hannelore komt dan weer 5 minuutjes  in de zon en het lijkt alsof ze niks anders doet dan zonnebaden. Een echt buitenkindje is het ook. We hebben al een hekje geïnstalleerd aan de achterdeur omdat ze anders voortdurend naar buiten rent.

Hannelore is een knuffeldiertje. Komt spontaan zoentjes geven, aaien, strelen, vlijt zich heerlijk tegen je aan. En een genieterke. Met het eerste zonnetje doet ze niets liever dan in de grote ligzetel in de tuin gaan liggen met haar oogjes toe. Ze is helemaal gek van massages.

Hannelore is meer rechttoe rechtaan. Geen komedie. Als ze huilt doet het ook wel echt pijn. Maar net als haar zus weet ze heel goed wat ze wil. Kicking and screaming moet ik haar van de speelplaats halen want ze wil zooo graag naar school.

Wordt vervolgd...

Eerste kleuterklasje en we hebben het al aan ons been. Luizen op school. Mams in vliegende vlucht na school een luizenkammetje gaan kopen. Als een gek in mijn haar aan het krabben.

Maar niks hoor, niet bij mij, niet bij de meiden. Charlotte heeft wel een portie zand op haar hoofd gekapt in de tuin. Haar kruintje zit dus vol zwarte spikkeltjes. Nu maar hopen dat de juffen morgen niet in haar haar gaan kijken en panikeren.

Het blijft wel jeuken.

Gisteren geweldig kinderboekje gekocht met bovenstaande titel. Hoe verzinnen ze het.

Mama is altijd druk, druk, druk. Op een dag heeft ze toch tijd voor een kopje koffie. Net als ze neerzit en haar eerste slokje wil nemen, vindt ze een mannetje in haar kopje...

... ze alweer alles uit alle lades halen. Of het nu in de badkamer of in de keuken of in de slaapkamer is.

... ze vragen om een geplofte ballon terug te maken met een scène als ik zeg dat zelfs mama's dat niet kunnen.

... de jongste (1) gilt omdat ze op school wil blijven en de oudste (3) gilt dat ze mee naar huis wil.

... de jongste net voor school 'kaka' zegt en mama dus ècht geen tijd meer heeft om nog snel de pamper te verversen.

... ze weer 'ns alle cd's uit het rek halen. Ze zaten ooit alfabetisch...

... ze mijn pas opgevouwen was weer uithalen.

... ze altijd de andere kant opwandelen dan die we uitmoeten.

... ze met hun chocomondje wegrennen voor ik het kan afvegen en dan lekker in de kussens van de zetel gaan bijten.

... ze altijd opnieuw een huisje willen bouwen met de kussens van de zetel zodat mams en paps noodgedwongen op de harde keukenstoelen blijven zitten.

... mijn make-up te pakken krijgen.

... Hannelore stilletjes buitenspeelt (lees: de poezenkorreltjes opeet).

... ze eerst de volumeknop op maximum zetten en dan de radio aanzetten.

... ze in bad mijn dure shampoo te pakken krijgen en helemaal uitknijpen.

... ze hun kleertjes niet willen aandoen.

... ze hun kleertjes niet willen uitdoen.

... ze aan tafel altijd op een andere plek willen zitten.

... het niet gelijk blijft uit wèlk glas je je water drinkt.

... ze met alles willen helpen.

... ze alles zelf willen doen.

... ze voor de duizendste keer hun glas omstoten.

... ze hun koek laten vallen en er nog 'ns op trappen ook.

... ze fruitsap drinken uit een doosje en in hun enthousiasme weer te hard duwen.

... ze terwijl je 'néééééééééé' roept, toch nog lustig verder doen.

... ze 'nééééééé' nooit lijken te horen terwijl een gefluisterd 'ijsje' zelfs aan de andere kant van het huis verstaan wordt.

... ze zich altijd vuil maken als ze net propere kleertjes aan hebben.

... ze de WC weer 'ns gaan poetsen met de WC-borstel.

Gemaakt voor verschillende verwachte baby's, maar het zijn altijd jongetjes. Dus, An en Jeroen of Roel en Dorien, zorgen jullie voor meisjes?

Het grootste meisje en ik hebben de dag in Leuven doorgebracht. Alweer een oogonderzoekje op het programma met daarna als beloning voor de flinke jongedame een ijsje en véél aandacht van mama. Ki-lo-me-ters hebben we gestapt, mijn benen doen pijn maar Charlotte zat te stralen achteraf. En had absoluut geen zin om te gaan slapen. Maar ik straal ook een beetje, denk ik. Zo een dagje met zijn tweetjes, dan ontdek je weer hoe fijn het samen is. En ben ik eigenlijk een beetje verliefd op mijn meisje! Wat een ongelooflijke schat.

Ze heeft me voor het eerst met 'toe, mama, toe, ik vind 'm zo mooi' overhaald om een jasje voor haar te kopen. Rood met witte bollen. Ik vond hem een beetje duur voor een folieke maar 'toe, mama, toe', ze vond 'm zo mooi. De winkeljuf zag haar stralende ogen en ons juffertje mocht 'm dan ook meteen aanhouden...

Andermaal was ik onder de indruk van Leuven. Een warme, mooie en bruisende stad. Een melting pot van toeristen, studenten en echte leuvenaars. Eigenlijk moet ik na vandaag toegeven dat ik de stad toch een beetje mis. Een tasje thee in het Wereldcafé, een stukje taart aan één grote lange tafel waar iedereen 's middags samendrumt, houten speelgoed bij de Krokodil, een broodje gezond in een veggie restaurantje waar ze voor de kids ook boterhammekes of stoempt serveren... Zo ver zijn we hier helaas nog niet.

Maar ach, na zo'n dagje stad voel ik me ook altijd een beetje vies. Plakkerig. Alsof er een laagje smog op en in me is blijven hangen. Nothing a good bath can't cure.