Hannelore zingt van Popepaupe (Bob de Bouwer) en zegt popupoep (Op uw poep, dat moeten we wel duizend keer tegen haar zeggen aan tafel). Op het eigenste moment is ze snipverkouden en sieren (of ontsieren) twee dikke groene, elastische snottebellen haar gezichtje. Het madammeke doet niks liever dan ze over haar hele snoet uitwrijven. En hard weglopen als mama met de zakdoek aan komt lopen.

Gisteren zat ik even met de handen in het haar, letterlijk. Charlotte komt bij me staan en zegt met haar allerliefste stemmetje: 'Mis jij Oma Moetje?'

Heb vandaag een bal tegen mijn kop gekregen in het ballenbad van plaatselijke binnenspeeltuin. Van de eigenares nota bene. Vind dat wij een gratis beurt zouden moeten krijgen.

En last but not least, heb me weer boos gemaakt in het verkeer. Als je de hele weg 20km/u rijdt (ja, ook in zone 50), heb je volgens mij toch tijd genoeg om 'ns uit te zoeken waar je richtingaanwijzers staan? Geachte heer die voor me reed, ik wond me dus niet op over uw gebrek aan snelheid (ik heb tijd, weet je wel) maar over uw gebrek aan richtingaanduiding.

Wie ben ik ook alweer om te zeggen dat de Vlaming zuur is. Vanmorgen Charlotte naar school gebracht en met Hannelore boodschappen gedaan en keer op keer aangesproken, vriendelijk begroet of zelfs voorgelaten in de kassarij door wildvreemden! Wow!

Ene opa stond plots spontaan met mij te babbelen op de hoek van de straat en een andere opa wees hem met deugnietogen terecht. 'Oude snoeper' lag er duidelijk in te lezen. En ik had dan nog wel mijn haar niet gewassen.

Was het nu omdat Hannelore er nogal pipsjes uitziet? En zich vertederend vastklampte aan haar knuffelpaard? Of waren het de knaloranje bloemekes die ik gekocht heb die de mensen vrolijk stemden? Of hangt er al echt lente in de lucht? Dat belooft als de zon gaat schijnen...

En intussen thuis: Fried'l Lesage op de radio. Mijn oranje bloemekes blinken in hun witte vaas. Hannelore komt trots haar trofeeën tonen: een cd - Die Zauberflöte van Mozart, een porseleinen bordje, een tekening van haar zus... Allemaal no no's maar mama ziet het even door de vingers.

Soms vallen alle puzzelstukjes op hun plaats.

Net terug van het zwembad. Beide dames uitgeteld op de zetel in slaap gevallen. Mission accomplished!

Vraag me wel af waar het plezier van het zwemmen naartoe is. Er moet één of andere ongeschreven wet zijn dat het zwembad in schoolvakanties tussen 16 en 17u voor bejaarden is? De meiden mochten niet 'spetsen' en niet aan deze of gene zijde van het zwembad spelen want daar was deze of gene gepermanente haar baantjes aan het trekken. En dat in het kinderbad. Van zodra één van mijn meiden in de buurt van hun badslofjes of -jassen kwam, zag ik al die met badmuts beschermde grijze krullen angstig en/of misprijzend mijn kant uitkijken. Van 'die gaat dat kind daar toch niet laten aankomen' over 'die heeft haar kinderen ook niet in de hand' tot de regelrechte angstblik van 'die gaat voorzekerst mijn shampoo pikken'.

Ik mis toch wel een beetje kleur in dit thuisblijfbestaan. De meeste gezichten aan de schoolpoort zijn trouwens ook zuur, hoor. Wat een tristesse, hier in Vlaanderen. En wat een kleurloosheid. De mama's waar ik het meeste mee babbel zijn de mama's met de pretlichtjes in hun ogen. Eentje daarvan draagt een hoofddoek en de andere heeft een Pools of ander oostbloks accent.

Arm Vlaanderen.

Gespijbeld vandaag. Manlief van zijn werk, ik van mijn kinderen en huishouden. Samen gaan shoppen in Brussel en lekker gegeten in Le Thé au Harem d'Archi Ahmed (lees luidop deze naam heel snel en je krijgt iets helemaal anders, geweldig vind ik dat). Ik waande me eventjes op een ander continent. Vooral dat de Brusselaars zo rustig blijven in die gigantische verkeerschaos. Een vrachtwagen blokkeerde de hele duur van ons etentje de straat voor ons raam en er heeft maar één iemand geclaxonneerd. Een vlaming waarschijnlijk.

Spektakel gegarandeerd trouwens. Garçons uit alle naburige eettentjes naar buiten om de vrachtwagenchauffeur te begeleiden bij het doorkruisen van dat ieniemienie straatje. En toch bleef iedereen koel! Wow!

Na de middag man terug gaan werken en ik zogezegd terug naar huis maar ik heb me laten verdwalen in de Brusselse straatjes en gallerietjes. De terrasjes begonnen al vol te stromen, gelukzalige blikken, gezichten naar de zon gekeerd, geurende koffietjes... Een taxichauffeur sprak me aan met 'Bella, bella' en man, wat deed dat deugd.

Dat vergeet je als thuisblijfmams wel eens. Dat er ook nog een vrouw in je schuilt.

Heel even weer jong zijn. Even kinderloos. En geen man. Terug student. Of die heerlijke tijd van je eerste stapjes in de professionele wereld. Een maandloon helemaal voor jou alleen. En de wereld die nog aan je voeten ligt.

Zucht, 't was fijn. En nu terug naar het huishouden!

Nee, nog even dit. Mijn inschrijving voor volgend jaar is rond! Ik word terug student! Heb vannacht al gedroomd dat ik summa cum laude afstudeerde. Maar daar zullen eerst nog wat bloed, zweet en tranen voor moeten vloeien, denk ik. Hoewel, tranen... die zullen er nu toch wel wat minder zijn dan die vorige studieronde. Dat is nu net het leuke aan ouder worden, zie.

En ook nog even dit. Op aanraden van begonnen in het boek Kluun. Op de cover staan lovende woorden en wordt vooral benadrukt dat je het moeilijk droog houdt. Heb ik wel gemerkt op de trein naar huis, ja. En ik had überhaupt geen zakdoek bij. Miste ik nog bijna mijn halte ook.

Vanavond maar één kindje in huis. Het kind dat 's avonds niet wil gaan slapen en tot tien keer toe uit bed komt om nog efetjes op te mogen blijven, hebben we uitbesteed. Wat een rust. Wat een stilte. Ik wist niet dat het nog bestond. Typen zonder kind op schoot.  Morgen zal ik me vast vervelen...

Wat is er alweer gebeurd. 't Gaat zo snel allemaal. Zelfs als je thuisblijfmams bent, heb je handen en tijd tekort.

Met Charlotte naar 'De ongelooflijke liefde van Meneer Bert' geweest van De Kopergietery. Charlotte moest na vijf minuutjes alweer pipi doen natuurlijk en wij zaten uitgerekend hé-lè-maal vooraan pal in het midden. Ik heb haar even laten zagen in de hoop dat ze afgeleid zou raken en niet meer aan pipi denken maar o jee, dat was verkeerd gedacht. Toen ze echt luidkeels pipi begon te roepen, heb ik het er toch maar op gewaagd. Iedereen in de rij recht laten staan om de jongedame naar het toilet te begeleiden.

En verder: 't was carnaval op school en het enige kindje dat niet verkleed was, was ... Charlotte. Heb alle memo's van school achteraf doorgenomen en nergens maar dan ook nergens stond dat ze verkleed moest zijn. Blijkbaar is het een plaatselijke gewoonte waarvan ik dus het bestaan niet kende. Tijdens de stoet heb ik meermaals tranen moeten wegslikken. Dat enthousiasme van die leerkrachten (verkleed als kip, tijger of koe), die allerkleinste kleuters die er niks van begrijpen en beteuterd door de regen stappen, met een blik van 'waar is dit nu weer goed voor', allochtone kindjes en hun bijhorende mama's die met evenveel enthousiasme meedoen aan dit in oorsprong christelijke feest... 't Was schoon om te zien.

En nog meer? De ergernis dat bij de eerste lentedagen alweer duchtig gesnoeid en gestookt wordt bij allerhande buren waardoor onze tuin weer niet de plek van rust is die ik gehoopt had.

Wat nog? Hannelore zingt mee van Bob de Bouwer en telt tot één!

En verder? Prachtige bloemetjes gekocht op de markt. Om de twee weken doe ik me er te goed aan twee mooie boeketjes waar ik dan volop van geniet. En ik kan nu ook bloemetjes zelf haken! Post ik binnenkort nog wel een fotootje van.

En nu? Is het krokusvakantie. Charlotte gaat twee dagen bij Oma Moetje logeren. Dan heb ik tijd om hier nog 'ns wat fotootjes te plaatsen. En vooral ook tijd om te poetsen en te knutselen...

Gisteren een laat, heel laat nieuwjaars-familie-feest gehad. Fijn om iedereen nog 'ns terug te zien. Dat lukt meestal maar eens per jaar. De laatste jaren hebben we een echte babyboom gekend in de familie en ik vond het heerlijk om al dat kleine grut samen te zien.

Zo ben ik ook opgegroeid. Lang geleden. Met neven en nichten aan de aandacht van de volwassenen ontsnappen. Aanvankelijk wat schrikachtig elkaar aankijkend en dan op het einde van het feest hééél hard treuzelen omdat je vooral niet naar huis wil. Ik ben maar wat blij dat ik mijn dochters dat nu ook kan gunnen. En ze gingen nog niet naar huis, die meiden van me. Doodop en toch blijven feesten.

En er waren dia's. Misschien op vele familiefeesten een hel om te doorstaan maar bij ons een waar genoegen. Welke baby lijkt op welke oom? Gut, die kapsels zijn weer helemaal hip. Een rooooze broek, nee toch. De voorstelling gisteren toonde een hele andere kant van mijn opa. Ik herinner me hem als een zeer ernstig man. Mijn oma, dat was de lachebek, de zotte taart van de familie. Maar opa... Tot ik gisteren die beelden zag. Opa in travestie op een feestje. Gillend van het lachen op de grond met oma. Onze feestjes van nu zijn er niks bij.

Eén ding weet ik nu wel echt zeker. Ze zagen elkaar graag, die twee. En dat humor de sleutel is tot een goed huwelijk, dat staat inmiddels buiten kijf. We hebben daarnet de daad bij het woord gevoegd, Jerry Lee Lewis lekker luid gezet en met zijn vieren rock'n roll gedanst.

Aanbod gekregen om beetje van thuis te werken. Ik heb meteen toegehapt want zo een aanbod krijg je geen twee maal, me dunkt.

En toch, nu had ik net een goed evenwicht gevonden... Alle puzzelstukjes waren op hun plaats gevallen. Het leven gaat nu een heel natuurlijk gangetje. Mijn eigen ritme.

Het zal terug een beetje zoeken worden.

En toch, het blijft an offer you can't refuse.