Aan Tessa Vermeiren (Weekend Knack), als antwoord op haar column:

Geachte mevrouw Vermeiren,

De vermelding van uw e-mail adres onderaan uw column beschouw ik als uitnodiging te mogen reageren als de inhoud me beroert. Dat gebeurt wel vaker maar deze ene keer wil ik toch zeggen wàt me nu precies zo roert.

Ik - een jonge dertiger - heb mijn buik vol van 'babylosers' (mijn generatie dus). Nooit in mijn werkende leven heb ik graag met hen samengewerkt, op een zeldzame uitzondering na. Mijn voorkeur is altijd uitgegaan naar de 'rijpere' collega. Zij zijn m.i. de generatie die weten wat werken is. Een generatie waarbij het niet gaat om voor wat hoort wat. Een generatie die van wanten weet en graag de handen uit de mouwen steekt. Een generatie niet van woorden maar van daden. En of dat extra relativeringsvermogen nu komt met de leeftijd, ik weet het niet, maar vast en zeker, deze generatie hééft het.

De 'babylosers' daarentegen willen allemaal een huis mèt tuin, dubbele garage, twee auto's, een wellness/spa badkamer, kinderen, carrière (mèt deftig loon, bedrijfswagen)... Extra werken hiervoor willen ze niet want al die zaken beschouwen ze als vanzelfsprekend. Ah ja, want hun ouders hebben dat ook.

Dat die ouders (de mijne bijvoorbeeld) pas op hun dertigste een huis kochten en eigenhandig verbouwden, dat die ouders vaak zelf hebben moeten krabben om hun kinderen alles te geven, vergeten ze maar al te vaak.

Deze hele discussie (gekoppeld aan die over onbetaalbare woningen) getuigt van een rotverwende generatie. Soms lijken wij hier het enige jonge koppel met een rijhuisje ipv. villa. Bewust ben ik een paar maanden geleden uit deze ratrace gestapt. Ik heb twee universitaire diploma's, was aan de weg van een nette loopbaan aan het timmeren, maar dat ging allemaal ten koste van mijn relatie en mijn kinderen. Nu ben ik thuis, één van de weinige jonge mama's zonder auto. Wij hebben één grote luxe: we kunnen leven van één loon.

De generatie babylosers moet nu maar 'ns ophouden met klagen. We hebben al alles en toch willen we meer. België is te klein voor huis mèt tuin voor iedereen.

Net aan de schoolpoort naar mijn voeten gekregen van ene opa. Omdat ik Hannelore niet had vastgegespt in de buggy en hij zich heeft moeten bukken om haar recht te zetten zodat ze er niet uit zou vallen.

Voor die schamele 20m van thuis naar school zet ik het kind namelijk niet vast. En gezien ik niet door de schoolpoort kan met haar wegens ouders/grootouders die allemaal stuk voor stuk hun kroost willen uitzwaaien (beeldt u in, je bent 9 en je mama roept van aan de poort 'Kabouter, flink zijn hè! Om door de grond te gaan, toch ?!) moet zij altijd even wachten terwijl ik Charlotte binnensteek. De laatste tijd ging Charlotte al alleen naar binnen maar nu met haar mankepootje moet mama terug mee.

Dank u dus, lieve opa, voor uw welwillende hulp.

Dat gij na herhaaldelijke vragen van de school om geen snoep mee te geven met de kinderen toch uw kleinkind met smartiekes de speelplaats opstuurt, daar hoort ge mij niet over, hoor! En dat ge uw kleinkind met de wagen brengt terwijl ge van verre naar bier ruikt, my lips are sealed!

Gisteravond geen kids! Manlief en ik in de lokale Ierse pub een stew gegeten en beide beetje te diep in het glas gekeken. Wat een pret om te beseffen dat wij twee het nog even goed kunnen vinden als BK (before kids).

Morgen mag Charlotte terug naar school. Mama blij want twee kids die amper kunnen stappen... Ik kan er geen twee tegelijk dragen, hé. Ze weigert alleen nog altijd te stappen op haar gipsvoetje. Hoe dat morgen moet?!

Even stress vanmiddag. Charlotte moest pipi doen maar met haar gipsen voetje moet mama natuurlijk altijd mee naar het tvet. Maar mama was nu net met de maaltijd van beide meiden bezig. Met handen vol aardappelen. Dus moest Charlotte éven wachten!

Te laat! Gipsje nat, broek nat, onderbroekje nat, sokken nat, vloer nat... Alles opgekuist, gewassen, te drogen gehangen.

Terug naar de maaltijd. Helaas had poes intussen alle vlees uit de potjes gehaald.

Aaaargh.

Het leek vandaag wel vrijdag de dertiende. Gisteravond stormde het niet alleen buiten. Charlotte heeft namelijk een rek omgetrokken en op haar enkels gekregen. Deze drama queen kan nogal goed komedie spelen dus ik geloofde eerst niet al te veel van haar miserie.

Maar vanochtend is ze kruipend aan mijn bed gekomen. Tijd dus om alarm te slaan. Huisarts, radiologie, spoed en tenslotte gipsverbandje. Met blozende wangetjes en zich vastklampend aan mama heeft ze alles flink doorstaan. Ik ben weer een hele trotse mama.

Thuis was even iets anders. 'Mama, ik moet plassen.' 'Mama, ik wil in de andere zetel.' 'Mama, ik wil kleuren.' 'Mama, ik moet weer plassen.' Na het avondeten had ze blijkbaar door dat blijven zitten waar je zit toch iets minder moeite vergt en heeft ze dan maar met sauslepels, vergietjes en lego mannekes een speeltuin gemaakt.

Volgende week zal ik toch al mijn creativiteit boven moeten halen om haar bezig te houden. Een hele week niet naar school en niet mogen stappen... dat belooft.

Gisteravond ook mijn eerste èchte yoga lesje gehad. Heerlijk ondanks het feit dat ik het wat moeilijk had met de terminologie. Het heiligbeen... wat is dat nu voor prietpraat. Blijkt in het ziekenhuis op zo'n affiche vol met botten en beenderen dat dat toch wel echt bestaat zeker. Het heiligbeen. Net als de sacrale kromming. Wie heeft die namen ooit verzonnen.

Er zijn zo van die dagen dat ik me afvraag of ik wel de juiste keuze heb gemaakt. Zoals vandaag. Een druilerig, miezerig dagje, net niet koud genoeg om gezellig te zijn. Tja, wat doe je dan op woensdagmiddag met twee kleine meisjes.

Mijn fietskarretje vol meiden geladen en naar de bib gereden. Vloekend op onvoorzichtige chauffeurs. Knalrood - neigend naar paars - twintig minuten in de regen gewacht tot de bib openging. Intussen de meisjes op de vensterbank gezet van de Academie en samen naar een twintigtal kleine meisjes in roze tutuutjes gekeken. Lekker lang in de bib blijven hangen. Er staat een glijbaantje en liggen kleurige kussens op de grond.

Terug thuis zijn de twee vlug in slaap gevallen. Hanneloortje Pimpeldoortje boven in bed. Principessa Carlotte samen met kater Louis op mijn schoot voor de kachel.

En dan weet ik het weer! Daar doe ik het dus voor. En elke dag is er minstens zo één moment waarvan ik oprecht denk: zo gelukkig ben ik nog nooit geweest. Wat een voorrecht om het stralende gezichtje van Charlotte te zien die samen met klasgenootje/buurmeisje Oumaima lachend naar school rent. Of de twee meisjes die hier nu stilzwijgend hun vieruurtje opeten. Allebei uitgeput van ons fietstochtje.

En ach, ik heb ze geteld. De vriendelijke chauffeurs op de baan waren talrijker dan de onbeschofteriken. Gelukkig maar.

Ik: 'Mag ik mee in bad?'

Charlotte: 'Nee, jij prikt'

Ik: 'Ik prik?!?!'

Charlotte: 'Jouw benen prikken!'

Elf

Twaalf

Dertien

Viertien

Vijftien

Zestien

Zeventien

Achttien

Negentien

Twinting-tien

Niet alleen de kinderen gunnen mij geen momentje om 'ns de krant te lezen. Ook ons Muisje steekt er graag een stokje voor.

Ik: 'Mama is vandaag naar de kapper geweest.'

Charlotte: 'Is niet waar hè mama?! Jouw haren hangen in jouw ogen.'

Veel iemanden hebben we op bezoek gehad tijdens de feestdagen en nu is de rust weergekeerd. Helaas... De kerstboom zou stillekesaan weg mogen maar dat stel ik dus stiekum uit. Geen tijd gehad, vergeten... Wat hou ik van die hele drukte. Gelukkig is er het uitgestelde einde. We hebben nog flink wat nieuwjaarsbezoekjes af te leggen én een geboortebezoekje. Daar kan je deze mama altijd mee plezieren.

Vandaag was het de eerste keer dat mams alleen met het fietskarretje op stap ging. Tot hiertoe werd het gebruik ervan beperkt tot familieuitjes in het weekeinde met paps als trekezel. Maar zo zonder auto werd het toch 'ns tijd dat ik me er ook eens aan waagde.

Hemeltjelief! Ik denk niet dat ik verder geraak met dat ding dan ik ooit te voet al heb gedaan. Tegen dat we de hoek van de straat bereikt hadden, zag ik al paars, hing mijn tong op mijn knieën, piepte mijn adem raspend door mijn keel en voelde ik het melkzuur in mijn benen stijgen. Maar niet getreurd: als ik iets in mijn kop haal, zet ik ook door. De lange weg naar de binnenspeeltuin bleek nog veel langer dan vroeger maar we hebben het gehaald. De aanwezige gasten zullen zich wel hebben afgevraagd wie die verwaaide paarse mama was. En dan moesten we nog terug...

Voor het eerst sloeg de verveling toe. Wat doe je een hele kerstvakantie lang met twee meisjes en zonder auto. Normaal zouden we zwemmen gaan vandaag maar daar strooide 'mama's buik bloedt' een beetje roet in het eten.

Dus maar gaan wandelen. Twee uur lang heeft Charlotte gestapt. Zonder zeuren. Vind ik toch wel een prestatie.

En pannenkoeken (of is het nu pannekoeken?) gebakken. En buiten gespeeld. Gelukkig ligt ons terrasje ingesloten zodat de buren mij niet konden zien. Lol gehad op de trotinette, joh! En Hopla-spelletjes gedownload op de 'pjoeter'.

Hannelore heeft geprobeerd kattenbrokken te eten en er intussen haar hele jas mee volgesmeerd.

De meiden schieten alle dagen iets beter met elkaar op. Vooral als Charlotte giechelt, giechelt Hannelore lustig mee. Hannelore zingt trouwens al heel netjes 'Lang zal ze leven'. De melodie en de klinkers zitten alvast juist. Nu de medeklinkers nog. Hannelore doet Charlotte voortdurend na (is mee boos, verdrietig...) en Charlotte doet mama na. Hoorde ik haar vanmorgen tegen Hannelore zeggen: 'Jij krijgt nog één kans. Afgesproken?'

Morgen een poging met het fietskarretje. Want hier zo twee weken 'gevangen' zitten...