... mijn eerste eigen creatie! Cadeau gegeven aan mijn schoonzus. Doet wel pijn, hoor, iets waar je zoveel tijd in gestoken hebt afgeven. Vandaar de foto. Zo blijft ie toch nog even bij mij.

Hoe vaak gebeurt het in andere gezinnen, vraag ik me af. Gisteravond besluit je om vandaag naar Brugge die scone af te zakken waar Ice Planet plaatsvindt. Vandaag beslis je 's ochtends om toch maar naar Antwerpen te gaan voor een dagje shoppen. Onderweg naar Antwerpen maak je na veel vijven en zessen (lees: gekibbel en gekijf) rechtsomkeer richting kust.

Wij dus naar Brugge. File, file, file. Blijkbaar is het Venetië van het Noorden een ware trekpleister tijdens de kerstdagen. Lekker ver weg geparkeerd, flink gestapt in de kou waar we helemaal niet voldoende op voorzien waren. Bleken de files voor Ice Planet nog langer dan die op de snelweg. Dan maar opnieuw rechtsomkeer. Daar kibbelen wij niet over. Manlief en ikzelf zijn op dat vlak twee handen op één buik. Wij mengen ons niet tussen al dat volk.

En zo komen we vaak op verrassende plekjes terecht. In hartje Brugge en toch ver van de toeristen hebben we in een oud bakkerijtje dat na Oudjaar de deuren sluit zoete broodjes gegeten. We werden een eeuw teruggegooid. Plassen was net als bij mijn overgrootvader (pepe kletsenbol) op een koertje buiten. Charlotte maakte zich duidelijk zorgen over haar koude billen. Brood werd er nog gesneden met zo'n oude reutelende snijmachine, de tafeltjes waren van rode formica en de koffie kwam echt uit de gebloemde thermoskan. Aan de muur landschapjes die door de tijd bruin geworden zijn. Sanseveria's voor de ramen en azalea's op de tafeltjes.

De bakkerszoon leek trouwens op acteur Edward Norton maar dan in de rol van psychopaat. Beetje griezelig perfect. Maar dat maakte oma aan  de kassa wel goed.

Soit, wij hebben dus 3 uur in totaal (heen en terug) gereden enkel en alleen om een broodje te eten. En toch was het een leuke dag.

Wat wij morgen gaan doen? Wij gaan naar Antwerpen!

En voila, hier onze kerstwensen! Aan iedereen evenveel pret gewenst als deze twee dames!

 

Charlotte heeft besloten dat ik vanaf heden 'moeke' ben ipv 'mama'. Vraag me af waar ze dat vandaan haalt. Ik voel me meteen 10 jaar ouder...

En ons 'Majoor Hanneloor' hebben we ook herdoopt. Altijd gedacht dat ze later zo een commandantje zou worden, met wat te veel mannelijke hormonen. Zo zag het er haar eerste levensjaar toch naar uit. Maar wat is die veranderd, zeg. Een ècht, ècht meisje pur sang. Met speldjes en popjes en kettinkjes en lippenstift en zoentjes en ... Veel meer meisje dan haar grote zus die nog altijd van zichzelf denkt dat ze een 'grote jommen' is. Vandaar dat Hanneloortje een nieuwe naam heeft: 'Hanneloortje Pimpeldoortje'. Ze lijkt nog het meest op één van de laafjes uit de Efteling. Honderden jaren oud ipv slechts 1 jaar maar vol levenslust en dikke blozende wangen en donkere pretogen die glinsteren van de deugnieterij.

Alleen stappen doet ze nog steeds niet maar achter haar Ikea-wagentje lukt het al heel vlot. Al lijkt het wat meer op de waggelgang van een heel oud omaatje.

Niet gedacht dat ik daar ooit last van zou hebben maar nu is het dus zover. Mijn eigen schuld, hoor. Wie haalt het ook in godsnaam in zijn hoofd alles zelf te willen maken. Zit ik hier te vloeken tegen een haperende computermuis omdat die me verhindert mijn eigengemaakte kerstkaarten tijdig de deur uit te krijgen. Volgend jaar misschien toch maar ietsje vroeger beginnen...

Het eerste wat Charlotte zei vanmorgen: "Een spook heeft mij geöpeet". Geweldig toch, de dag zo beginnen ;-)

Vanmorgen voor de eerste maal op school gaan helpen. Mijn taak? Appelsientjes pellen voor de kids! En samen luidkeels zingen:

Appelsien

Laat u zien

Pas maar op

Of ik eet u op!

Wat een verschil met een kantoorbaantje. Ik kan me levendig voorstellen dat die juffen aan het eind van de dag bekaf zijn. Maar is het niet heerlijk als ze vechten om het dichtst bij jou te kunnen zitten? Droomt daar niet iedereen stiekem een beetje van?

Charlotte heeft na het afscheid van Tim in de kribbe een nieuwe liefde gevonden: Midas! Vandaag heb ik hem als rechtgeaarde moeder eens goed in de gaten gehouden en zowaar, ze heeft de beste eruit gekozen! Midas is met stip de braafste jongen van de klas. En deelde met veel plezier zijn appelsientje.

Thuisgekomen liet Charlotte me zien hoe Midas haar omhelst op school. Een duidelijk verschil met 'Niels is een wilde jongen', 'Jenthe heeft mij geduwd' of 'Niek heeft mij pijn gedaan'.

Charlotte, doe zo voort, meid!  Goede keuze!

PS lieve Lieve, bedankt voor de kleertjes! Charlotte ziet er nu helemaal uit als een prinsesje...

Vandaag met Charlotte naar Leuven geweest. Naar de oogdokter. Het was meteen ook haar debuut met de trein. Mama vol verwachting naar haar reaktie maar de jongedame was allerminst onder de indruk. Alsof ze al jààren met de trein reist. <BR>

Bij de oogdokter bleek ze iets meer onder de indruk. Zo stil heb ik haar nog nooit geweten. Mijn lieve schat. Zo verlegen en zo flink tegelijk.<BR>

Conclusie? Haar brilletje is voor altijd! Nu gaan we 'ns op zoek naar een sjiek modelleke voor onze jongedame. <BR>

Samen hebben we er een moeder-oudste-dochterdagje van gemaakt. Koffietje drinken, op de kerstmarkt rondstruinen... Veel stress telkens 'sjlotje' dringend moest plassen, uitgerekend telkens op een moment dat in de verste verte geen 'tvet' (aka toilet) te bespeuren was. Maar verder... puur genot! I must be the luckiest mum in the world! Moeder en dochter die samen van dezelfde dingen genieten. <BR>

Ik had wel gedacht (en gehoopt) dat prinsesje snottebel na zulk een uitputtende dag, zo niet in de trein dan toch thuis in de zetel in slaap zou vallen... Waar blijven ze de energie toch halen, die kinderen. Ongelooflijk.

Op maandagochtend haal ik altijd even opgelucht adem. Wat een stilte! Ik zet met opzet geen radio aan om er extra van te genieten.

Hanneloreke geniet ook. Even geen zus die alles afpakt of haar voortdurend de les spelt. Maar het mag ook niet te lang duren, die stilte. Vanmiddag koekjes gebakken. Charlotte blijkt een echte keukenprinses. De Pooh-beerkoekjes heeft ze bijna helemaal alleen gemaakt. Thuisblijven voor de meisjes is heel dankbaar. Geregeld krijg ik een dikke knuffel, zoals tijdens het koekjes-bakken. Zomaar. Anderzijds zetten de meiden me ook vaak met mijn twee voeten op de grond. Zoals wanneer ik luidkeels aan het zingen ben. Van mijn zangtalent zijn ze duidelijk niet onder de indruk.

Nog wat uitspraken:Pinpin = pinguinKimi = kiwi

t

t

t

Telkens Charlotte ergens een kerstboom of feestverlichting ziet, roept ze heel verwonderd: 'Kijk mama, 't is hier ook kerstmis!

De jongste meid is al de hele dag in een babbelbui! Je verstaat er nog niks van maar ze doet het me zo ontzettend veel expressie... Mijn tasje koffie samen met haar aan tafel wordt nu helemaal opgevrolijkt door haar vrolijke gekwetter. Maar haar favoriete gesprekspartner is wel kater Lowie. Die heeft tenminste altijd een luisterend oor klaar, denkt ze.

En de oudste? Die is haar onderhandelingsvaardigheden aan het testen. Als ik haar beloon met één snoep, zet ze meteen van die trieste hondenogen op, steekt twee vingertjes in de lucht en vraagt 'Twee is ook goed? Ik is flink geweest, hè!'Als ze iets morst, kijkt ze me met diezelfde hondenblik aan en heeft ze haar antwoord al klaar: 'Kan geen kwaad, hè!?'